Bu sətirləri 23 sentyabr 2021-ci il saat 03:20'də yazıram; İlk payız gecəsi, soyuq külək və qaranlıq otağın pəncərəsindən düşən küçə işığı. İşıqforun rəngləri dəyişirdi amma bir maşın belə yox idi. Yarpaqları xışıldadan külək məni üşüdürdü. Necə də sakit gecədir və necə də ilham verir. Düşüncələr tıxacında gözümə getməyən yuxuya təşəkkür edirəm və bu sətrləri özümə miras qoyuram; ölümün olduğunu xatırladım, bütün bu düşüncələri mənasız edən ölümü... Bu dünyaya gələndən özümü arzu dənizində üzmək məcburiyyətində hiss edirəm. Sabah üçün arzu, gələcək üçün arzu və sonsuza qədər... Amma unudurdu insan, bu qədər səs küydə sonsuza çatmaq üçün bu arzulara bir son qoymalı olduğunu...
Biz bu dünyanı tərk edirik... özüdə bir dəst paltar belə götürə bilmədən. Bir bəyaz parça və bir neçə ovuc torpağa möhtacıq illərdir qoruduğumuz abrımızı qoruması üçün.Arzular və ümidləri isə dünyaya bağışlayırıq və o bizdən aldıqlarını başqalarına sunur sanki yeniymiş kimi. Bilmirəm bu neçənci əl arzular idi ki, bizə də sunmuşdu , biz də saf kimi götürmüşdük bu nisyə malı.