Ölümün nefreti silip götürdüğü, insanı kendine getirdiği, geride kalanların birbirinin kıymetini bilmelerini sağladığı zırvaları yalan. Ölüm, birini affetmemeyi kafaya koyduğunuzda sizi o nefretle bilenmekten ve içinizdeki uçurumları büyütmekten başka bir işe yaramıyor. Nefreti ölümle meşrulaştırıyor kişi. Oh diyor içinden, iyi ki nefret ettim, çok haklıydım nefret etmekte, bak karım öldü, belki de onun yüzünden öldü, içine attı attı da bir gece uykusunda pes etti.
Nefret olmasa ölümün suçu Tanrı’nın üzerine kalacak çünkü.