zeynep
@orhcideous
4 okur puanı
Ocak 2022 tarihinde katıldı
Tanrı biliyor ya! Çoğu zaman, bir daha uyanmama isteğiyle, hatta bazen bir daha uyanmama umuduyla yatıyorum yatağıma;sabah gözlerimi açıp da güneşi gördüğümde içerliyorum. Ah, keşke huysuz biri olsaydım da suçu havaya, öbür insanlara ya da başarısız girişimlerime atabilseydim, o zaman bu isteksizliğimin dayanılmaz yükü, yarı yarıya hafiflemiş olurdu. Vay halime! Fazlasıyla hissediyorum ki, bütün suç yalnızca bende. Bütün mutlulukların kaynağı kendi içimde gizliydi bir zamanlar, şimdi ise bütün kederimin kaynağı gizli içimde, işte o kadar. Bir zamanlar duyumsamaların bolluğunda yüzen, adım başı bir cennetle karşılaşan, sevgisiyle bütün dünyayı kucaklayabilecek yüreği olan o kişi değil miyim ben artık?
Reklam
Sabahları, ağır bir düşten yarı bilinçsiz uyanmaya çalıştığımda, Lotte'yi boşu boşuna arıyorum; mutlu ve masum bir düş, sanki onunla birlikte çimlerde oturuyor, elini tutup binlerce kez öpüyorum sanısıyla beni kandırdığında, geceleri yatağımda onu boşuna arıyorum. Ah, uyku sersemliği içinde hala onu arayıp yokluğuyla uyandığımda, sıkışan yüreğimden bir gözyaşı seli boşanır ve ben, teselliden yoksun, ağlayarak karanlık bir geleceğe doğru devam ederim.
Öyle ya, belki yalnızca mutluluğu sevmiyordur insan? Belki aynı ölçüde acıyı da seviyordur? Belki acı da mutluluk kadar çıkarındadır? Ayrıca, insan kimi zaman acıyı çok, tutkuya varan bir sevgiyle arzular.
