Ömer Yılmaz ÖZCAN
@orumar
Kalmışım ara yerde, tozdayım, dumandayım
Kirli bir mekândayım, iğrenç bir zamandayım.
"Sevilmemekten korkuyordum ve hayatım boyunca birlikte yaşayacağım insanları kazanmak için gücümün yettiği her şeyi yaptım."
Reklam
Zeki insan bambaşka oluyor değilmi?
Sophia'nın Rusya’daki konumuna dair iki temel gerçeği anlaması uzun Sürmedi: Birincisi, memnun etmesi gereken kişi Petro değil Yelizavéta idi; ikincisi ise yeni ülkesinde başarı elde etmek istediği takdirde, dilini ve dini itikatlarını öğrenmek zorundaydı. Moskova'ya gelişinden birkaç hafta sonra eğitimine başladı. Rusça okumayı ve yazmayı öğrenmesi için bir hoca bulundu ve Rus Ortodoks Kilisesi'nin doktrinleri ve liturjisini tedris için bilgin bir papaz tayin edildi. Öğretmenlerinin kendisine an latmak istediği her şeye karşı isyan eden ve karşı gelen Petro'nun aksine Sophia öğrenmeye istekliydi.
çariçe katerina imparatoriçe Yelizaveta'yı görüyor huhuuuuuu
Bu esnada Sophia da otuz yıl sonra yazdığı üzere, kendi değerlendirmesini yapmıştı: "Onu ilk defa gördüğünüzde güzelliği ve duruşunun ihtişamı karşısında hayretlere düşmemeniz imkân dahilinde değildi.” Orada, mücevherlerle bezenmiş ve güç yayan bu kadında, bir gün olmak istediği insanın vücut bulmuş halini gördü.
İçimden sövmeyi severdim
Bir de geceleri ustamı yüzlerce,
Yüzlerce kez öldürmeyi...
Başımı alıp gitmek isterdim
Çaktığım bir limon sandığının
İçine gizlice girmeyi,
Yüklenmeyi bir kamyona
Uzaklara, uzaklara taşınmayı düşlerdim
Sonra konulmayı bir geminin ambarına
Onun durduğu ilk limanda bağırmayı:
- Ey dünya, ben geldim!
Çocukların aklından ne geçtiği her zaman bilinemez. Özellikle titiz bir eğitim neticesinde itaate alıştırıldıklarından ve deneyimleri sonucu öğretmenlerine karşı sözlerinde dikkatli olmayı öğrendiklerinden, çocukları anlamak güçtür. Bu durumu göz önüne alınca, hatalarını bizden saklamamaları için çocukları azarlamak yerine bize güven duymalarını sağlamamız gerektiği gibi güzel bir ilkeye varamazmıyız acaba?
Reklam