SEDA YILMAZ
@oserimo
Su içmek gibi bişey benim için kitap okumak, okumazsam yaşayamam…
Aslında tek seferde üç kitap okudum, YKY harika bir iş çıkarmış ve üçlemeyi tek kitapta toplamış. Macar kadın yazar Agota Kristof ile şahane bir tanışma vesilesi oldu benim içinde.
Zamansız ve bilinmeyen ülkelerde geçen neresi gerçek neresi kurgu neresi yalan diye okuduğum inanılmaz sürükleyici bir kitaptı. Savaşın insanlar üzerindeki yıkımını tüm çıplaklığıyla ve dümdüz anlatan, okurken sizi duygu karmaşasına sokan ama bir o kadar da akıcı ve rahat okunan gerçekten çok farklı ve etkileyici bir okuma oldu. Okurken aklımdan bir çok farklı son hayal ederken bambaşka bir sonla bitmesi de ayrı bir keyif verdi. Mutlaka ama mutlaka okumalısınız.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"Çocuklar için dünya çoğu zaman sevgi dolu olsalar da kurallar koymaktan vazgeçmeyen yetişkin gözetmenlerle dolu bir müzedir. Her şey yekparedir ,her şey onlardan önce, hatta ezelden beridir vardır. Karşılığında sevgi alabilmek için masum olduklarına dair MİTİ yaşatmak zorundadırlar. Masum olmaları yetmez bunu göstermeleri de gerekir…“
İnsanın ikiyüzlülüğünü bana dokunmayan yılan bin yaşasıncılığımızı ve nasıl ilkel varlıklar olduğumuzu tokat gibi yüzümüze çarpıyor kitap.
Mutlaka okunmalı
Aşkın yaşı olur mu? İnsan yaşlansa da o yakıcı duyguları bedeninde yeniden hissedebilir mi?
Yetmiş beş yaşındaki Rum Periklis’in çocukluğundan günümüze doğup büyüdüğü Çember Apartmanı’nın hüzünlü hikayesi…
Akıcı dili ve eski İstanbul tarihiyle sizi Tarlabaşı’nda Beyoğlu’nda gezdiriyor yazar, keyifli bir okumaydı Yakın tarih sevenler için güzel bir kitap, tavsiye ederim.
Bazı kitapları okurken canınız yanar, işte o kitaplardan biri oldu bu kitapta.
Livaneli’nin sürgün yıllarında Erdal Öz’e yazdığı mektuplardan derlenmiş bir yakın Türkiye tarihi tanıklıklığı. Gerçek dostluğun zaman ve mekandan bağımsız sürdürülebileceğini o imkansızlıklar içinde nasıl imkanlar yaratılabileceğini okuyoruz kitap boyunca.
Livaneli’nin Livaneli oluşunu bu sürgün yıllarına borçlu olduğumuzu düşündüm okurken hep.
Okuduğum kitaplarının, ezberden söylediğim o güzel bestelerinin doğuşlarına şahit oldum sanki her mektupta, içim ısındı
Ve kitap 2006 yılında Erdal Öz’ün erken vedası üzerine Livaneli’nin can dostuna yazdığı ağıtla bitiyor ve gerçekten canınız yanıyor okurken
İyi ki bu güzel insanlar var, karanlık dünyamızı aydınlatan
"-Bir cam kırıldı birden, bir martı çığlık attı, bir sazın teli koptu!
Kırk yıllık anılar geçti gözümün önünden.
“Seni hiç unutmayacağız, namuslu, yürekli, yiğit arkadaşım benim” diye mırıldandım.
İçim kan ağlıyordu. -"
