Işıklar Ülkesi
Andrés BarbaYazar:
Andrés Barba
Çevirmen:
Züleyha Yılmaz
Tahmini Okuma Süresi:
4 sa. 15 dk.
Sayfa Sayısı:
150
Basım Tarihi:
Aralık 2020
İlk Yayın Tarihi:
29 Kasım 2017
Yayınevi:
Notos Kitap Yayınları
Orijinal Adı:
República Luminosa
ISBN:
9786057643407
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Dünyamızda olduğunu bildiğimiz, zaman zaman karşımıza çıkan ama büyük bir umursamazlıkla görmezden geldiğimiz hayatlara yer veriyor bu gerçekçi roman.
Kitapta sıkı bir toplum eleştirisi var. Büyük bir toplumsal yüzleşme var. Görülmek istemeyeni görmeyi sağlayan bir öykü var.
Küçücük çocukların renkli ışıklarla süsledikleri dünyalarının, insan cehennemine yansıması var.
Kitapla birlikte adım adım bu çocukların izlerini sürerek, kendi yarattıkları ülkelerini ziyaret etmek okuyucusuna çok şey katacaktır. Tavsiyemdir.
Sevgili Eylül Görmüş’ün tavsiyesi ile okuduğum onlarca kitaptan bir tanesi, adını anmasam olmazdı.
Sevgilerimle…
“Çocuk masumiyeti miti, diyordu, Kayıp Cennet mitinin piçleştirilmiş, iyimser ve kolaycı bir türüdür.”
San Cristóbal yoksul bir kasabaydı. Muhteşem manzaralı ama yoksul bir kasaba.
Sosyal Hizmetler Bakanlığı memuru, San Cristóbal da büyümüş ve hali hazırda küçük bir kızı olan keman öğretmeni ile evlenmişti. Mutluluğu ayakları yerden kesilecek kadar güçlü olarak tarif edilebilirdi. İş teklifi aldığında ise heyecanla kasabaya taşınıyor yeni aile. Hikaye de asıl buradan sonra başlıyor..
Bu çocuklar nereden çıktı?
Kasabada dokuz-on üç yaş arası çocuklar ortaya çıkmıştı. Ne zaman geldiler, nasıl geldiler kimse bilmiyordu. Fark edilmemeleri ve bu kadar alışılmış olmalarının yanı sıra sayıları da bir o kadar ilginçti.Otuz iki tane dilleri anlaşılmayan çocuk..
‘Nereden çıktılar?’ sorusundan önce belki de şu soruyu irdelemek gerekir. Bu çocuklar neden bu kadar geç fark edildi? Küçük, yoksul bir şehirde birden ortaya çıkan 32 küçük dilenci-ve daha birçok şeylerdi-. İnsan ilk duyduğunda hayret ediyor. Nasıl fark edilmez? Ama kim sokaktaki insanların yüzü olduğunu hatta bir varlığı olduğunu fark ediyor? Yanından geçtiğiniz sayısız insanlardan sadece biri..
Işıklar Ülkesi, varlığı da yokluğu da sorun olan ‘Otuz İkiler’in hikayesi. Yazar; çocuklar, insanlar hakkında o kadar iyi gözlem yapmıştı ki diğer kitabında da ifade ettiğim gibi cümleleri insanı rahatsız edecek türdendi. Rahatsız etmesinin sebebi de huzursuz eden gerçeklerle yüzleştirmesiydi.
Puan vermedi·150 syf.·
2025 205. kitabı
"Bir hafif büyülü ışık ile
Yarı aydınlık olan bütün yollar
Onu bulmak için mi böyle uzar?
Şehrin meydanlarında, parklarda ve trafik ışıklarında tekinsiz sokak çocuklarının sayıları giderek artar ve hayatın gündelik akışı sekteye uğrar. Toplum düzenine tehdit olarak görülen bu çocuklar kimsenin anlamadığı bir dil konuşur ve şehrin içinde, şehirle birlikte bambaşka bir “toplumsal organizma”ya dönüşür.
"Barba’nın metni, evsiz, kayıp, kimsesiz çocukların toplumdaki varlıklarını göstermek üzere giriştikleri şiddeti ve toplumun onları görmezden gelmek, kendi mutlu ailelerini korumak adına onlara dönük aşırı karşı şiddeti anlatıyor."
"Doksanlı yılların başlarında yaşanmış birtakım olaylar, o sıralarda belirleyici bir rolü olan bir adam tarafından, aradan yirmi yıl geçtikten sonra anlatılıyor kitapta. Bir nevî iç döküş bu anlatılanlar. Günah çıkarma da denebilir
Büyüklerin dünyasına ait şeyleri reddeden çocuklar söz ettiğimiz; onların dilini konuşmayıp kendilerince yeni bir dil inşa eden, para ile alışveriş yapmayıp takası devam ettiren...
Gercek dünyanın yansıması #k:2572379
Işıklar Ülkesi André Barba İspanyol EdebiyatıEdebiyat
Roman, Sineklerin Tanrısı'nı andırıyor ama onun gibi değil. Büyülü Gerçekçilik gibi bir kurgu beklediğim tekinsiz bir roman. Sorgulatıyor. Çocuklara bakış açımızı, onların algısını, aşkı, insanlığın derinlerini anlatan alt metni var. Tekinsizlik hakim. Karakterimizin yaşamı ile paralel giden bir kurgu var sondan başlamış ama geriye dönerek anlatıyor ve hiç umulmadık bir sonla karşılaşıyoruz. Bu yönüyle akıcı olduğu için okunmaya değer bir roman
Çocuklar gerçekten masum mu?Hayat ve İnsan
Puan vermedi
Ne iyi ne kötü değişik bir kitap. Yazım olarak ağır ,detaylı ( bence gereksiz), sıkıcı akmıyor.
Baştan sineklerin tanrısı gibi hissettirmişti bana ilk internetten tanıtım yazısını okuduğumda ama kitabın içine girdiğinde sineklerin tanrısından çok daha farklı bir kitap. Çocuk masumluğunun böyle çok yön değiştirmiş hali gibi ve bir yorumda şöyle yazmışlardı yetişkinlerin ve çocukların birbirine bu kadar uzak olması gibi cümle kullanmıştı birisi gerçekten yetişkinlerin çocuk gözünden bazı şeyleri göremiyor oluşu ya da çocukları çok fazla masum görüyor oluşu üzerine yazılmış bir kitap. Aslında okurken sıkıyor sizi ama konusu etkiliyor.
Kitabı 2022 Tüyap Kitap Fuarı'ndan aldım. Notos'un standı çok renkli, harika kitaplarla doluydu. Direkt olarak Işıklar Ülkesi'ni aradım, buldum ve aldım. Eylül Görmüş'ün kitap falında çıkmıştı zira ve İdeal Defter'in (henüz o partiye girişmedim) yanında duruyordu. Standdaki hanımefendi bana kitabın baskısının aslında tükendiğini, sırf Tüyap için 100 adet özel bastıklarını da söyledi. Ne güzel değil mi?
Gelelim kitaba.
Açık konuşmam gerekirse diyalogsuz kitapları pek sevmem. Çünkü bazen diyaloglar kurtarıcıdır, yazarın anlatım biçimi sizi çok cezbetmese de karakterlerin sesi sayesinde devam edersiniz, seversiniz. Işıklar Ülkesi bu anlamda benim için tam bir kumar oldu. Bir sayfa bile etmeyecek diyalog azlığı kitabın başında yaptığım hızlı göz atma esnasında beni epey korkuttu.
İlk gün 30 sayfa, ikinci gün bir 30 daha okudum. Yazar güzel anlatıyordu ama buna rağmen hâlâ 'acaba beni içine çekecek mi' sorususunu kendime soruyordum. İşe gittiğim ertesi sabah cevabı buldum: evet, kitabı merak ediyordum ve eve dönüp okumayı dört gözle bekliyordum.
Hikâyeyle ilgili pek çok ipucunu çeşitli sitelerde, incelemelerde okuyabilirsiniz; ben oralara girmeyeceğim. Sadece size kitabın büyüsünden bahsetmek istiyorum. 150 sayfalık kitabın 130. sayfasına kadar kitabın adının neden Işıklar Ülkesi olduğunu anlamıyorsunuz, düşünüyorsunuz. Sona yakın mana verebiliyorsunuz. ''Vay be,'' diyorsunuz. ''Demek bu yüzdenmiş.'' (Diyalogları ne kadar sevdiğimi görüyor musunuz?)
Anlatım güzel. Anlatıcı gerçek bir karakter. Okurken onun boğazında düğümlenen şeyleri anlayabiliyorsunuz. Hikâye merak uyandırıcı ve düşündürücü.
Dağıldım anlatırken, bitiriyorum.
Işıklar Ülkesi iyi bir kitap, pişman olmazsınız, şans verin.
Çocukluk kurgudan çok daha güçlüdür.Edebiyat
Puan vermedi
Kimsesiz çocukların sesini duyuran bir kitap, onların toplumdaki varlıklarını beli etmek adına giriştikleri şiddeti ve toplumun onları görmezden gelerek, kendi çocuklarını korumak adına yaptıklarıyla sonu trajik biten bir süreci anlatıyor, ve bittiği o an kafanızda bir sürü soru ile kapanıyor kitap.
Bir toplum kontrolü dışında çocuklara sahip olduğunda ve o çocuklar suç işlediğinde, asıl suçlu kim olur ?
Puan vermedi·150 syf.··
Beğendi
·2024 48. kitabı
·35 saatte okudu
·Okunma: 11 Kasım 2024 20:54
Çocuk kitabı gibi gözükmesine rağmen bir yetişkin kitabı olan Işıklar Ülkesi, çocukları alışılmış olan "masum" çocuk imajından uzaklaştırıp çirkin yönleriyle ortaya koymuş. Bu çocuklar kitaptaki tabirle "otuzikiler" hırsızlık yapmakta, cinayet işlemekte ve daha fazlası. Kurgu sürükleyici olsa da çocukların masum imajdan uzaklaştırılması karakterlerde olduğu gibi okuyucuda da bir rahatsızlık uyandırmaktadır.
Zor bir kitap.. Zorluğu konusundan geliyor. Toplumun görmek istemediği çocuklar ve yaşanılanlar. Yok saymakla yok sayılmayacağını anlatıyor eser bir nevi. Fazla gercekçi, bir o kadar da akıcı. Beni etkiledi ve yıprattı. Okumanızı tavsiye ederim..
Işıklar Ülkesi- Andrés BARBA
Size çok zevk alarak, bir çırpıda okuduğum bir kitap önerisi ile geldim. Yaklaşın..
San Cristóbal... Kendi halinde sakin bir yerken, birdenbire nereden çıktığı belli olmayan çocuklar türer etrafta. Yaşları asla 13'ü geçmeyen, 9-13 yas arasi çocuklar. Toplu ve kalabalık bir halde olmamakla beraber, 5-6 kişilik gruplar halinde hareket ederler. Ta ki Dokata Süpermarketi saldırısına kadar. Bu çocuklar nereden geldi, kimdir bilen yok. Daha da garibi, konuştukları dili de anlayan yok. Bir çocuk ne kadar kötü olabilir? Otuz İkiler denilen bu çocuklar üzerinden gerçekleşen bir çocuk avı.
Bu kurgunun üzerinden bizlere öyle bir toplum eleştirisi vermiş ki yazar, ben okurken şapka çıkardım. Hep masumluk ile bağdaştırılan çocuklar masum olmayabilir mi? Ya da şöyle sorayım, sadece "bizden" olanlar mı masum? Bilinç akışı tekniği ile yazılmış bu roman su gibi aktı. Yazarın kalemine de çevirmene de büyük alkış.
Bu tarz toplumsal eleştiri seviyorsanız, sıradaki kitabınız Işıklar Ülkesi olsun derim.
