📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Çok fazla gizem okumak esastırEdebiyat
Bu çok saçma bir tavsiye gibi geldi. İnsanın yapması gereken son şey kafasını diğerlerinin iş yapma biçimleriyle doldurmaktır.
DİKKAT SPOILER! KENDİME NOTLAR!Edebiyat
Arada Carlos Ruiz Zafon'un öldüğü aklıma geliyor ve boğazım düğümleniyor. Sanırım... kendisi en sevdiğim iki üç yazardan biri. En azından Unutulmuş Kitaplar Mezarlığı'nın kalbimdeki yeri hep öyle olacak.
Esere gelince;
Kitaplar kendi başına okunabililyor, Zafon bunu iddia ediyor, ama kesinlikle bence öyle değil. Kitaplar, birbirinden farklı hikâyeler anlatsalar da aralarındaki bağlantıyı hatırlamak ve öyle okumak çok değerli. Ben, maalesef Meleğin Oyunu'ndan sonra araya zaman sokmak gibi bir hata yaptım. İlk ve ikinci kitap arasına zaman soktuğuma pişman olduğum halde hem de. Bu yüzden de ikinci kitaba çokça dönüş yapıp, hem İsabella'yı hem Martin'i hem de diğer karakterleri yeniden 'tam olarak' hatırlamaya çalıştım.
Bunun ötesinde, kayboldum! Gerçekten kayboldum! David Martin aklı başında biri miydi? Meleğin Oyunu'nun sonu gerçekten yaşandı mı? Yoksa bunlar Martin'in, Cennet Mahku'munda olduğu gibi, hücresinde gördüğü sanrılar mıydı? Martin, İsabella'nın ölüm haberini Valls'in verdiği şekilde mi aldı gerçekten?
Sanırım çoğu kişi Martin hakkında haklı; ama bunların cevabını sanırım dördüncü kitapta alabileceğiz. Araya zaman koymamam gerekiyor.
Kitabı 2022 Tüyap Kitap Fuarı'ndan aldım. Notos'un standı çok renkli, harika kitaplarla doluydu. Direkt olarak Işıklar Ülkesi'ni aradım, buldum ve aldım. Eylül Görmüş'ün kitap falında çıkmıştı zira ve İdeal Defter'in (henüz o partiye girişmedim) yanında duruyordu. Standdaki hanımefendi bana kitabın baskısının aslında tükendiğini, sırf Tüyap için 100 adet özel bastıklarını da söyledi. Ne güzel değil mi?
Gelelim kitaba.
Açık konuşmam gerekirse diyalogsuz kitapları pek sevmem. Çünkü bazen diyaloglar kurtarıcıdır, yazarın anlatım biçimi sizi çok cezbetmese de karakterlerin sesi sayesinde devam edersiniz, seversiniz. Işıklar Ülkesi bu anlamda benim için tam bir kumar oldu. Bir sayfa bile etmeyecek diyalog azlığı kitabın başında yaptığım hızlı göz atma esnasında beni epey korkuttu.
İlk gün 30 sayfa, ikinci gün bir 30 daha okudum. Yazar güzel anlatıyordu ama buna rağmen hâlâ 'acaba beni içine çekecek mi' sorususunu kendime soruyordum. İşe gittiğim ertesi sabah cevabı buldum: evet, kitabı merak ediyordum ve eve dönüp okumayı dört gözle bekliyordum.
Hikâyeyle ilgili pek çok ipucunu çeşitli sitelerde, incelemelerde okuyabilirsiniz; ben oralara girmeyeceğim. Sadece size kitabın büyüsünden bahsetmek istiyorum. 150 sayfalık kitabın 130. sayfasına kadar kitabın adının neden Işıklar Ülkesi olduğunu anlamıyorsunuz, düşünüyorsunuz. Sona yakın mana verebiliyorsunuz. ''Vay be,'' diyorsunuz. ''Demek bu yüzdenmiş.'' (Diyalogları ne kadar sevdiğimi görüyor musunuz?)
Anlatım güzel. Anlatıcı gerçek bir karakter. Okurken onun boğazında düğümlenen şeyleri anlayabiliyorsunuz. Hikâye merak uyandırıcı ve düşündürücü.
Dağıldım anlatırken, bitiriyorum.
Işıklar Ülkesi iyi bir kitap, pişman olmazsınız, şans verin.
