Oyun nerede bitiyor, hayat nerede başlıyor, hiç anlamıyorum. Hayat nerede bitiyor, ölüm nerede başlıyor?
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
EMEL: Benim varlığım hiç mi etkilemiyor bu korkuyu?
SAFFET: Hayır, sizi de sevmemeliyim. Çünkü her zaman olduğu gibi hayal kırıklığı bekliyor beni. Gene gülünç olmaktan korkuyorum. İnsafsız insanlar! Hayat göz yaşına bakmıyor. Oysa insanların merhametine muhtacım ben.
Artık hayatta yeteri kadar acı var... ... Hem artık romantik hisler ve acılar öldü, gerçek acılardan yana insanlar!
Yeni bir düzenin içine girmekten korktum Olric. Belki de biz artık bir yanımızla onlardan uzaktayız. Bunu, onlara hiç bir zaman belli etmeyeceğiz.
