Emrah Akdağ
@ostor
Şu anda okuduğu kitaplar
Mao'nun Deng Xiaoping'e atıfla derin bir of çekip umutsuzca ifade ettiği üzere, "kapitalist yolcu hâlâ kapitalist yolda yürümeye devam etmektedir. (O,) karara asla karşı çıkmadığını söylüyor! Güvenilmezdir."
Mao ve ÇKP içindeki kapitalistlerSiyaset
Mao'nun Liu Shaoqi ve Deng Xiaoping'den hangi noktalarda ayrı düştüğüne ilişkin çok sayıda kanıt bulunmaktadır. Örneğin Mao, Liu Shaoqi ve Deng Xiaoping'in hazırladıkları ve uyguladıkları eğitim politikasından rahatsızdır. Li, söz konusu sistemin kurulduğu andan itibaren eğitimli aileleri kayırdığına ve yoksul aileleri dışladığına işaret etmektedir. Örneğin 1957 yılında, üniversitedeki kayıtlı öğrencilerin yüzde 80'i toprak ağası, zengin köylü ve kapitalist kökenli ailelerden gelmektedir. Mao elbette bu durumdan rahatsızdır ve ancak Kültür Devrimi sırasında, eğitim sisteminde bir değişiklikle işçi, köylü ve askerlere, doğrudan kitlelerin tavsiyesi üzerine üniversiteye girebilme şansı tanınması vasıtasıyla söz konusu soruna eğilme fırsatı bulabilecektir.
ABD-ÇHC
1972 yılında ABD Başkanı Nixon'ın Çin'i ziyaret etmesiyle birlikte, uluslararası ortam çarpıcı bir biçimde Çin lehine değişti. Komünizmin baş düşmanı Nixon'ın Mao'yla buluşmak üzere Çin'e gitmesinin sebebi, elbette Çin'i değil, kendisini ve ABD'yi kurtarmaktı. O ve Dışişleri Bakanı Kissinger, başlıca iki nedenle Çin ile iyi ılişkiler geliştirmek istiyorlardı. Birincisi, Vietnam Savaşı bataklığından çıkma niyetindeydiler ve bunun için de Çin'in yardımına ihtiyaçları vardı. Ayrıca Sovyetler Birliği'ni çıkarları için esas tehlike olarak görüyor ve bu nedenle de Sovyetler'e karşı Çin kartını kullanmak istiyorlardı. Tam da bu dönemde, Ekim 1971'de, BM'nin Tayvan'ı üyelikten çıkarıp ÇHC'yi Çin temsilcisi olarak üyeliğe kabul etmesi ve Japonya ile Avustralya da dâhil olmak üzere Soğuk Savaş koşullarında Çin'e düşmanlık güden bir dizi ülkenin Çin ile diplomatik ilişkiler kurmaya başlaması şaşırtıcı değildir.
50.000'den fazla kişinin katıldığı bir anket araştırmasına göre dört geleneksel Çin icadının (kâğıt, barut, pusula ve matbaa) karşılığı olarak görülen modern Çin'in dört teknolojik icadı melez pirinç, Çince karakterler için lazer dizgi, yapay sentetik kristalize insülin ve bileşik Artemether'dir. Bu icatların dördü de Mao döneminde yapılmıştır.
Günümüzde Çin "dünyanın montaj fabrikası" olarak biliniyor. Küresel üretim zincirinde sahip olunan bu konumun Çin açısından getirisi, (daha düşük gelir getiren iş karşılığı elde edilen ücret usulü) bir hayli düşüktü. Dahası Çin, yalnızca sınaî kirlilikten arınmış bir çerçevenin değil aynı zamanda ucuz tüketim mallarının da sefasını süren Batılı zengin toplumlarda yaşayan tüketicilerin aksine sınaî kirliliğe boğulmanın cefasını da çekmek durumundadır. Oysa ki Mao döneminde Çinliler, bugünün aksine kendileri için üretim yapıyorlardı.