serife
@osuma
Yalnız başıma yattığım,
Mezarın dışında,
Titreşen güneş ışığı.
43 okur puanı
Temmuz 2022 tarihinde katıldı
9/10
2025 25. kitabı
Kendimi içimdeki çorak topraklara hapsetmiştim;oysa içimde yeşille ve mavilikle dolu verimli topraklar da var.
Yağmur yağarken yağmurluk giyeriz , şemsiye açarız ama fırtına kopuyorsa,hiçbiri işe yaramaz . O zaman sığınacak bir yer bulmamız gerekir.
Kendimi hiç olduğum gibi,tam anlamıyla kabul etmemiştim. Geçmişimi de kucaklamak yerine ondan kurtulmak istemiştim. Bu yüzden onu bastırmışım ve şimdi geçmişteki ben ile şimdiki ben ne tam olarak bağ kurabiliyor ne de birbirinden kopabiliyor; arada bir yerde, boşlukta kalmış gibiler.
O an fark ettim ki, karanlığın içinden geçerek özgürleşeceğimi, tek yolun bu olduğunu açık açık dile getirmiş olsam da aslında kendime karşı hiç dürüst olmamışım. Sevgi eksikliğinden mustarip,yalnız,kırgın ve üzgün hissettiğim çocukluk anılarımın her biri ( belki hepsi değil ama birçoğu) canlı sahneler halinde gün yüzüne çıktılar.