Asena
@over2load
1998
31 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Seksen yaşındaydı. İkisi de. Birlikte olabilmek için kırk yıl, birlikte ölebilmek için de bir kırk yıl daha yaşamışlardı.
Sayfa 355
İnsan doğar. On-on beş yıl sonra dünyanın nasıl bir tezgah olduğunu ve doğumla ölüm arasına nasıl hapsedildiğini fark eder. Bu aslında bir histir, bilgi değil. Ve ilk tepkisini verir. Avazı çıktığı kadar bağırarak.
Sayfa 120
İnsanın hayatla olan, çoğu acıya, azı zevke dayalı ilişkisini kabullenip oyunu kuralına göre oynaması kesinlikle bir hastalık değildi. Bu sadece neyin ne olduğunu anlamaktı. Çocukken yaşanan taciz ya da tecavüzlerin travmatik sonuçlarından ibaret değildi bütün bunlar. Travmatik olan hayattı. Hepsi. Bütün hayat. Her şey. Özellikle de travmatik gibi durmayan ne varsa. Doğmak gibi. Dolayısıyla, doğum sonrası depresyon, yeni annelerin yakalandığı psikolojik bir hastalığın değil, hayatın tanımıydı. Hayatta kalma isteğinin. Hayata rağmen.
Sayfa 97
"Temizlen" demişti Bezir. Sonra da kucaklayıp bırakmıştı küvetin içine. Mezara koyar gibi.
...
Çürümüştü Derda. Bir gecede. Çürüyüp kurumuştu. Bu yüzden ağlayamıyordu.
Sayfa 60
Sapından tuttuğu gibi kaldırıp indirdi mektup açacağını. İndirdiği yerde taş olmuş karnı vardı. Ölseydi sorun yoktu. Ama ne yazık ki hayatta kaldı.
Sayfa 21