Gittikçe ağırlaşan hüznümü kendime açıklayamadığımdan, “dünya buhranının” sonunda bana da ulaştığına inanıyordum. Bir daha geri gelmeyecek erken çocukluk dönemimi de sık sık düşünüyordum, her şey o zamanlar daha iyiymiş gibime geliyordu.
Zaman geçtikçe, çocukluk ince, yassı ve kağıdımsı bir hâl aldı. Yorgun ve yıpranmıştı. Umutsuz anlarımda, ben büyüyünceye kadar dayanmayacak gibi gözüküyordu ve bunu başkaları da görüyordu.