Kalbimin menzili sensin.
Gönlüm, yüzyıllardır çadırını adının gölgesine kurmuş bir göçebe.
Nereye varsam,
Yolun sonu sen oluyor.
Şafağın söktüğü her sabah
Biraz daha sana uyanıyorum.
Geceler, adını usulca içime bırakan
Uzun bir gurbet gibi.
Seni düşündükçe
İç çekişlerim büyüyor;
Sessizlik, kaburgalarımın arasına yerleşiyor.
Hasret, zamanı uzatıyor,
Saatler senin yokluğunu sayıyor.
Korkuyorum…
Sevmekten değil,
Seni kaybetme ihtimalinin
Bende açacağı uçurumdan.
Öyle geceler oldu ki,
Dünyadan çekilip
Cenin pozisyonunda
Kendime sarıldım.
Çünkü insan, bazen en çok
Eksildiği yerde üşüyor.
Sen, içimde nasıl bir yangın taşıdığımı hiç bilmedin.
Ben ise seni,