Çok sayıda insanla tanıştım, ama henüz bir arkadaş edinmiş değilim. İnsanlara cazip gelebilecek özelliklerden bende eksik olan nedir bilmiyorum; benden hoşlanan birçok insan var, benimle ilgileniyorlar, ama yollarımız sadece kısa.
bir süre kesişiyor ve ben buna üzülüyorum. Buradaki insanların nasıl olduğunu soracak olursan, şunu söyleyebilirim Her yerdeki gibi! İnsan aslında karmaşık bir varlık değil.
günün büyük bir bölümünü yaşamak için kullanıyor,
geriye kalanı ise, özgür oldukları küçük zaman diliminden öyle korkuyor ki, ondan kurtulmanın her türlü yo an deniyor. Işte insanın değişmez yazgısı!
Çırak öyle değişir ki ustasının asıl öğretici olduğunu unutup ihanete başlar.( Konu çırak usta ilişkisi değil)...
Ben öyle bir adam isterim ki; merdivenlerden gelirken ayak sesini duyduğumda içim huzur bulsun, anahtarı olmasın cebinde, her kapıyı çaldığında o kapıyı ona her zaman ben açayım, kapıya vuruşunu sevinçle hissedeyim, aradığında sesiyle huzur bulayım, sinirlendiğinde ne bana ne de kendine zarar versin. Tartıştığımızda gitmeyi değil, çözmeyi seçsin. Kırıldığında susup duvar örmek yerine konuşsun; öfkesini değil, merhametini büyütsün.
Öyle bir adam olsun ki; yanında kadın olduğumu unutup çocuk gibi neşelenebileyim, ama hayat yorduğunda omzuna başımı koyup dinlenebileyim...
SARYA
SARYA
“O kadar çabuk yeşerir ki, diyordu umut
Öyle çabuk çiçeklenir ki…”
🌸
Kirli Ağustos
Edip Cansever
Kirli Ağustos
Edip Cansever
Sarı Umudum
Saman balyalarına döndü dertlerim;
Ağır ağır yığıyorum ömrümün bir kenarına.
Oysa tek bir saman çöpüyken her biri,
Ne hafifti yükü, ne de güzeldi...
Yine de keşke bir rüzgar savursaydı onları
Bir dağın eteğine,
Henüz bu kadar ağırlaşmadan.
Öyle hafif, öyle telaşsızca...
Alsaydı biri eline, baksaydı o sarı boşluktan;
Güneşe, umuda, gözlerini hiç yummadan.
Oradan sızan o ışıkla baksaydı bana;
Bana...
O derin boşluğuma,
İçimde direnen umuduma.