Bizler melek değiliz, zaaflarımızla, ihtiraslarımızla insanız. İnsanları eksiklikleriyle sevmeyi öğreninceye kadar tiyatro dediğin dünyamızda daha çok dramlar oynanır.
Her insan öyle değil midir? Ardından koşan bir kızın senin gözünde değeri nedir? Aşkı için çırpınıyor diye gönül tahtına oturtur musun? Bunun cevabı insanın zaafında gizlidir. Kadınlar bakımından farklı bir manası da vardır. Ardından koşmak acizliğin ifadesidir, kadınlar ise acizliği affedemezler çünkü sığınabilecekleri şahsiyetli erkekleri severler.
Belki öteki varlıklarda görüldüğü gibi, insanlar için de doğal yasalar vardır;
ama bizde kaybolup gitmiştir; çünkü şu mübarek insan aklı her yere karışıp düzen vermeye, komuta etmeye kalkmış, dünyanın yüzünü kendi büyük iddiaları, kararsız görüşleriyle bulandırmış, karmakarışık etmiş.