depremden sonra ablamın evinde kalırken bi uğraşı olsun istedim gittim ip aldım kendime hırka öreceğim. böyle yakadan başlamalı DÜMDÜZ bi hırka örmek istiyorum. ipi aldım geldim, anneme dedim ki ben böyle bir hırka istiyorum videolar falan izledim salaş tatlı duruyor. yok dedi dümdüz olmaz. yakadan başlama küçük bebek hırkasına olur büyüklere olmaz. videolarını izledim yapıyorlar diyorum ama yok, çirkin olur, çok yorar, olmaz dedi. oturduk telefondan hırka modeli araştırıyoruz. benim kafamda dümdüz bir şey var, ben hiçbirini beğenmiyorum. annem mükemmelliyetçi olduğu için beğenmiyor. günlerce model baktık. neeeyse bi modeli annem ÇOK BEĞENDİ. bu her zaman olan bir şey değil. ben beğenmedim ama tamam hadi başlayalım dedim artık kararsızlık süreci bitsin istiyorum. başladık ikimiz iki yandan örüyoruz. hırkanın arkası komple bitti, önün biri bitti diğeri yarıyı geçti, annem ne dese beğenirsiniz? ben bunu beğenmedim sökelim???????? hayır söktürmem dedim. sökücem dedi. bi sabah uyandım annem HEPSİNİ SÖKÜP İPİ SARMIŞ. ben sinirden ağlamaya başladım. bağırdım çağırdım ama artık gitti hırka. BU SEFER DE DİYOR Kİ YAKADAN BAŞLAMA ÖRELİM. ben örmüyorum hiçbir şey dedim. sen ör bitir ne yapıyorsan yap ben giyeceğim. stres atmak için girdiğim işten sinir hastası olarak çıkmama ramak kala sıyrıldım yani. ördü tam benim başta istediğim modelden sağ olsun. sonra ben gayet beğendim, tamam hadi bitirsin giyeyim diye bekliyorum, bu defa da boyunu beğenmedi annem hanımefendi. çok orta bir boymuş, ne uzunmuş ne kısaymış çok çirkin duruyormuş, ipin devamını almalıymışım da biraz daha uzatmalıymış öyle güzel olurmuş. gidiyorum ipi aldığım yerde ip kalmamış. o ara internetten de bulamadım. neyse dedi zaten maraş'a döneceğiz orada bi tuhafiyede illa bulursun ipi. depremden sonra aylar geçti