Sadece Kendi Çocuğunu Seven Bencil Bir Millet Olduk...
Ama öyleee. Görünürde aman çocuğu çok seviyoruz, çocuksuz ev olmaz, çocuk evin neşesi, falanı filanı.
Tüm bu iyi duygular kendi çocuğumuz için, hadi hadi yakın akrabalarımızın, arkadaşlarımızın çocukları için geçerli. Başka çocuklar söz konusu olunca o sevgi dolu yürekler, taş kesiyor birdenbire. Gönül öyle istiyor evet, en iyisi bizimki olsun, en akıllısı bizimki olsun, en temizi, en düzgün konuşanı, en başarılısı... Eeee diğerleri ne olacak?