Ne başlangıç var, ne de son; sadece madde ve deneyimlerin sürekli değişimi ve dönüşümü var.
Eskisinden daha beter günler atlatıyorum. Yalnızlıkta uyutmazmış, kalabalıklar kadar acı... Kaçıyorum sessizlikten, her gün bir yerler de kalıyorum belki gürültüler sağır olur diye, gürültüler anlamını yitirir de kendim olurum diye... Olmuyor işte, bocalamaktayım aynı karanlıklar da, elimden alınmış çocukluğun yıllardır uykusuzluğunu çekmekteyim, hiç rahat uyku şerefini tadamayacağım, gençliğime yazık (!)
Artık geçmişten söz açmak elimden gelmez, onları düşünmek bile istemiyorum; korkuyorum bu anılardan.
