çünkü insan kuru bir ağaç gövdesi gibi kalınca kendinde
somurtur ölümü düşünmese de
çabuk unutur
çocukluğun geniş düzlüğünde koşan
çipil bacaklı neşeyi
hayata ve ölüme doğru bütün açılıp kapanmalar
o gerçek kapıyı düşündükçe
ne kadar sefil
onun da gerçek bir kapısı var
ve açılır kapanır plastik
gerçek bir masası
üzerinde gerçek nimetler ve
gerçek yoksunluklar