Niçin başkalarına acıdığımız kadar kendimize de acımayalım? Kardeşlerimize iyilik etme eğilimini içimize sokan tabiat niçin kendimize karşı zalim, insafsız olmamızı istesin?
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bir fırtınada kaptan, rüzgâra söz geçiremiyorum diye gemiyi bırakır mı?
Çocuk emeklemeye başladığında her davranışı alkışlanır. Yürümeye başladığında ve bir elini kanepeye dayayıp ayağa kalktığında, biraz ötede durup haydi gel deriz. Aferin, çok güzel, yürü… Çocuk yalpalayıp düştüğünde, seni aptal hâlâ yürümeyi öğrenemedin demeyiz. Aferin harika deriz. Böylece çocuk kalkıp tekrar dener. Çocuğumuz büyürkenneden onaylayıcı kelimelerimizin yerine eleştiriler alır… Çocuk büyürken, başarıları yerine giderek başarısızlıklarına odaklanırız.
Düşmanınızı sevin, sizden nefret edenlere iyilik yapın, size beddua edenlere siz hayır duasında bulunun, size kötü davrananlar için siz dua edin… Başkalarına, size davranılmasını istediğiniz gibi davranın. Sadece sizi sevenleri sevmeniz ne kıymeti var? Kendilerini sevenleri günahkarlar da sever.
Eşinizin baskın sevgi dili fiziksel temas ise, hiçbir şey ağlarken ona sarılmanızdan daha etkili olmayacaktır.