Dünya her yerde aynı: çabalıyor ve çalışıyoruz, karşılığında da ücretimizi alıyoruz ve seviniyoruz; ama bundan bana ne? Ben yalnızca senin huzurunda acı çekmek ve sevinmek isterim.
Ah, insan denen bu fani varlık; tam da varoluşundan hiçbir kuşku duymadığı, mevcudiyetini gerçekten duyumsattığı tek yerde bile, sevdiklerinin hatıralarında, onların ruhlarında bile bitip yok olmaktadır.
Bu aşk ,bu bağlılık ,bu tutku demek ki sanatsal bir buluş değil.Bu sevgi; eğitim görmemiş , kaba diye nitelendirdiğimiz insanların kanında bile en arı biçimiyle dolaşıyor.