beğendim belki devamı olabilirdi biraz detaylar az gibi geldi şimdi koşa koşa dizisini izlemeye gideceğim bacıma fırlattım o da okusun diye kitabı
sevgili bir cağanın doğum günü bu gün ayrıca
iyi ki doğdun
iyi tarafını sevdiğim yanını özledim
**Insanlar, kendi işleri kolay ilerlesin diye başkalarına iftira atıyorlar her vakitte...
** İlk yaşadıklarımız hiçbir vakit unutulmaz..
**Mutlu olmayı en çok da çocuklar
hakkediyor ya
**insan, kendine uygun yeri bulmak için hep bir çalışmakta..
** İnsan hiçbir şeyi başkası için
yapmamalı, kendi için hep bir şeyler yapmalıdır..
İnsanın, çok sevdiği ve her gününü paylaşmak istediği bir insan ile hiç konuşamaması, ona "seni çok özledim,bu gün nasılsın iki gözüm"diyememesi ; günden güne büyüyen bir yara gibi. İkinci bir dünya yok ,maske takmadan içimden geçen duyguları sana anlatmak istiyorum.
Bazı kitaplar vardır; edebî değeriyle değil, hayatımızdaki yeriyle hatırlanır. Benim için Lütfi Gülşen'in bu kitabı da tam olarak böyle bir kitap. Henüz birinci sınıfa yeni başlamışken, yazarı okulumuza imza gününe gelmişti. Yanlış hatırlamıyorsam kitabı da o gün almıştım. Bugün dönüp baktığımda kitabın olay örgüsünü, karakterlerini ya da anlatım tekniğini uzun uzun değerlendiremem. Ama şunu çok iyi hatırlıyorum: O kitabı sayısız kez okumuştum. Belki onlarca, belki yüzlerce kez. Hatta öyle ki içindeki hikâyeleri ezbere bilir, karşıma çıkan herkese anlatırdım. Anneannemi ve dedemi oturtup kitaptan bir hikâyeyi onlara okuduğumu bile hatırlıyorum. Bir kitabın başarısı bazen eleştirmenleri etkilemesinde değil, bir çocuğun dünyasında kendine yer açabilmesindedir. Aradan yıllar geçmiş olmasına rağmen hâlâ onu hatırlıyorsam, demek ki o küçük yaşlardaki hayal gücüme dokunmayı başarmış. Bugün kitabın kendisinden çok, bana yaşattığı heyecanı ve okuma sevgisini hatırlıyorum. Belki de bir çocuk kitabı için bundan daha büyük bir başarı yoktur.
Herkese merhaba
Bugün sizleri Dilek ile tanıştırmaya geldim
Büyük küçük hepimiz günlük tutarız değil mi? Şimdi değilse bile hayatımızın bir döneminde hayallerimizi, mutluluklarımızı, hüzünlerimizi yazdığımız bir günlüğümüz olmuştur.
Dilek yaşadığı rahatsızlık sebebiyle bir süre hastahanede kalmak zorunda olan ve bu süreçte umudunu kaybetmeyen çok tatlı ve akıllı bir kız. Küçük kızımız dışarıda oyun oynamayı, toprakta büyüyen çiçekleri, uçuşan kelebekleri ve güneşi görmeyi en çok da güneşin ışıklarında gözlerinin renginin değişmesini çok özlemiş. Tabi bir de hiç kutlayamadığı yedinci doğum gününde kalmış aklı ama bir sonraki doğum günü için çok heyecanlı ve annesinin de Dilek için hazırladığı küçük bir sürprizi var bakalım küçük hanım bu sürprizi görünce ne yapacak
Ben bunları nereden mi biliyorum? Dilek'in hastahanede geçirdiği her günü yazdığı günlüğünden öğrendim
Sizler de Dilek'in hastahanedeki günlerinin nasıl geçtiğini öğrenmek, annesinin nasıl bir süpriz hazırladığını görmek ve ona destek olmak isterseniz bu güzel kitabı okumanızı tavsiye ederim
Filiz Bedelzade'nin sevgili günlük güneşi özledim hikayesi, çocuklarımızın en zor ve umutsuz zamanlarında bile hayata sımsıkı tutunmaları gerektiğini anlatan ve her çocuğun kitaplığında olması gereken çok tatlı bir kitap
"Beni özledim mi karıcığım?"Bu söz var ya bu sözü duyabilmek için sayfaları yalayıp yuttum tabiri caizse.Sasha'nin öldüğünü zanneden biz,Krill gibi yıkıldık ama ölmedik.Ta ki onun ağzından bölümü okuyana kadar.Sonrasi olaylar olaylar.Kitabin en heyecanlı kısmı ise suikasti kimin planladığı ve amacının ne olduğu.Böylece seri boyunca yapılanlar daha anlamlı oldu Kim olduğunu öğrendiğimde şok oldum desem az kalır.(Spoiler:Albert amca)
