Beynim ağrıyor dedim. İlaç al dedi. Oysa ben ona başım ağrıyor demedim beynim ağrıyor dedim. Beni dinliyordu fakat duymuyordu. Aynı şekilde gözlerime gerçekten bakıp içimdeki sancıyı göremediği gibi.
Herşeyin değişmesini istiyordum. O yüzden gözlerimi sıkıca yumdum içimden 1,2,3 ve 4 gözlerimi açtım değişen hiçbir şey yoktu. Oysa nekadar çok istiyordum tüm yaşananların bir rüya olmasını.
Çünkü insan denen mahlukun en önemli niteliklerinden biri unutmaktı. İyiliği de kötülüğü de, acıyı da mutluluğu da, korkuyu da sevinci de unuturlardı. O yüzden aynı hataları tekrarlarlardı. İşte böylesine aptal bir canlıydı insan.