Ne kadar az konuşsak, birbirimize sonradan yük olacak ne kadar az anı bıraksak o kadar iyiydi. İnsan sonradan taşımakta zorlanacağı, bir anıya dönüşecek sözleri belki de hiç bir zaman sarf etmemeliydi. Ben de öyle yaptım. İçimden başka, ağzımdan başka kelimeler çıktı.
Dünyanın, bir Mevlevi elbisesine tutunup edebiyle kendi etrafinda döndüğü, herkesin bir baskasinin sözüne itimat ettiği, cümle alemin kapısını açık bırakıp uyuduğu gecelerin geride kaldığı zamanlarmiş.