Özoes
@ozoes
“ Ve İnsan en çok göğe vurgun. Sonra zifiriliğe , şiire ve hep ALLAH ‘ a
Üç şey al yanına,”Umut…Umut..İnanç..’
Toprağın gübresi sevgidir. Çiftçinin ekmeği inancı. Gülde beliren dikenler hayat gibidir.Zamanla büyür, zamanla güllük gülistanlık hayattan Dikenli patika yolları görmeye başlarsın.Korkma! Mevlana’nın dediği gibi, “Ayağına batan dikenler, aradığın gülün habercisidir.’
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Kim usanır ki sevdiğini beklemekten? Kim vazgeçer ki sevmekten? Acı, yemeğe olduğu kadar, hayata da lezzet kadar.Dozunu tutturup tadını çıkarmak gerek. Belki garip gelebilir, aslında garip gelmesi de normal bir şey.Sonuçta kimse istemez acı çekmeyi, dara düşmeyi.dünyadasın! Bunun telafisi yok… İnsan her gün aynı yemeği yemekten, her gün aynı müziği dinlemekten ve her gün aynı konuları konuşmaktan sıkılır değil mi? hüzün de aynıdır…Her gün aynı dert yakmaz insanın içini, Jurnal acılar vardır…
Toprağına bakıp, dalına rengini veren Allah, Yüreğine bakıp dengini de verir. Sabret! Tasalanma!
Kimsenin kimseye tahammülü kalmadı artık. Artık zaman eskisi gibi ‘huzur’ solumuyor.Artık insanlar birbirlerini sevmiyor.Birbirleriyle değil, yalnız başına huzurlu olmak istiyorlar.Çekemiyor kimse kimseyi.’Sensiz yaşayamam’ dediklerinden uzakta yaşamak istiyorlar artık. Sevgi bitti,sözler tükendi.Gözler yalan bakmaya,diller zehir solumaya başladı. Kime inanılacak, kime güvenilecek kimse bilmiyor.Herkes suçu bir başkasına atıyor.Ne ölüm bizi kurtarıyor, ne yaşamak bizi mutlandırıyor cehenneme çevirdiğimiz bu dünyada.Konuşmaktan çok, ‘susmak’ ifade ediyor her şeyi.Sevmek, artık herkese değil, daha çok hak edene yakıştırılıyor.
İnsan, insanlığını kaybedince, kayda değer bir şeyi kalmıyor..’Gece, vicdanının sesini dinlemek için yeterince sessiz.İnsanlar gündüz takdığı maskeleri çıkarmak için yeterince yalnız.”Kendinizden kaçıp sığındığınz tek liman, yine kendiniz.’ unuttunuz aslınızı? Ne kaldı akıp giden zamanlardan geriye? Kim kaldı? Kimin yanına ne kâr kaldı?” Herkes gitti, her şey bitti. Giden geleni, gelen gideni, hiç gelmeyen, hep bekleneni arattı.Resimlerde gülen yüzler, yüreklerde manasız sözler kaldı.Birikti içimizdeki aslolan insanlığın isyanı.Sus pus olmuş gecenin sessizliğine, çaresizlerin zebun halleri zuhur etti. Dünyamızı çevreleyen insanlar iziyle değil, sızıyla anıldı.Sormadı kimse, kimsenin kimsesizliğini.Herkes serazat hallerini özlüyor artık.Marifet değildi, kuş gibi uçmak ya da balık gibi yüzmek.