Geriye kalan ne ise? Biz o’yuz.İnsanın tekamülü
Kendimizi düşünelim, bir muzun kabuğunu soyar gibi tüm unvanlarımızı (başkan, öğrenci, baba, anne vb.) mesleğimizi (youtuber, doktor, vali, müdür, sanatçı, işçi vb.) maddi varlığımızı (para, atın, ev, araba vb.) dünyaya ait ne varsa hepsini bir kenara bırakalım, peki geriye ne kalıyor işte
Özümüz o.
Ve o, BİZİZ...
Gökyüzünde tek bir güneş var ama dokunduğu her tende başka bir iz bırakır. Tıpkı insan gibi... Özümüz bir, hikayemiz binbir. İyisi de aynı ışıkla büyür, kötüsü de. Siz en iyisi, ruhunuzu aynı güneşin altındaki iyilerin aydınlığına bırakın.
Ruhumuz, modern dünyanın o amansız "yetişme ve başarma" temposuna dönük. Sürekli bir sonraki adımı, yarını, rızkı, çocukların geleceğini, taşınmayı, projeleri düşünmekten, "an"ın içindeki dikey derinliği ıskalıyoruz. Özümüz, hayatın mekanik ve ticari çarkları arasında o kadar çok dönüyor ki; kendi iç dünyamıza, ailemize ve evrenin hakikatine ayıracak sarsılmaz, sakin bir "sabit" bulmakta zorlanıyoruz.
"We are not just observers of nature; we are nature itself. Our veins, our breath, and our essence are woven into the same fabric. When we forget this connection, we lose ourselves. To tear nature apart is to tear apart our own existence."
Biz doğanın sadece gözlemcisi değiliz; biz doğanın kendisiyiz. Damarlarımız, nefesimiz ve özümüz aynı kumaşa işlenmiş durumda. Bu bağı unuttuğumuzda, kendimizi de kaybediyoruz. Doğayı parçalamak, kendi varlığımızı parçalamaktır.
