Özlem Tekin
@ozystirata
9 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
"Umutsuz yaşanmaz" diyen harcıalem görüşün aksine umut, en büyük kötülüktür. Çünkü doğası itibariyle umut, eksik olana, yatışmaz gerilime dairdir. Hiç durmadan, tasarılar düzleminde yaşıyoruz; az veya çok uzak bir geleceğe yerleştirdiğimiz amaçların peşinde koşuyor ve en alasından bir illüzyonun etkisi altında, mutluluğumuzun, ister sıradan ister yüce olsun fark etmez, kendi önümüze koyduğumuz ve en nihayetinde ulaşacağımız hedeflere bağlı olduğunu düşünüyoruz. Son çıkan MP3'ü satın almak, daha gelişmiş bir fotoğraf makinesi edinmek, daha güzel bir odaya, daha modern bir scooter'a sahip olmak, birini etkilemek, bir projeyi gerçekleştirmek, ne türden olursa olsun bir işletmede yükselmek: Her seferinde, ertelenmiş bir mutluluğun cazibesine, bu hayatta veya öbüründe kurulacak bir cennetin hayaline boyun eğiyoruz.
Şimdi ve burada yaşanandan başka gerçeklik olmadığını unutuyoruz ve ileri doğru bu tuhaf kaçış, kendimizi illa ki, eksik hissettiriyor. Hedefe ulaşmaya görelim, hemen her zaman ya acı verici bir kayıtsızlık deneyimi yahut hayal kırıklığı yaşıyoruz.
Tıpkı yılbaşı gecesinden sonra oyuncaklarını bir yana bırakan çocuklar gibi, onca hevesle göz diktiğimiz şeyler, bizi eskiye nazaran ne daha iyi ne daha mutlu yapıyor. Hayatın zorlukları ve insanlık durumunun trajedisi hep aynı kalıyor ve Seneca'nın meşhur lafında olduğu gibi, "biz yaşamayı beklerken hayat gelip geçiyor."
Sayfa 52
Olmasaydım, ne güzel yazardım! Eğer beyaz kâğıt ve zihnimde dolaşan sözcükler ve biçim kazanan ve kimse yazmadan yok olan öyküler arasına o rahatsız edici set, bizzat ben girmeseydim. Biçem, beğeni, kişisel felsefe, öznellik, kültürel oluşum, yaşanmış deneyim, psikoloji, yetenek, meslek numaraları: Bütün bu unsurlar yazdığımın bana ait olduğuna işaret eden ipuçları ve onları yazdıklarımı kısıtlayan bir kafes gibi görünürler gözüme. Yazıya yalnız bir el, kalem tutan ve yazan kopuk bir el olsaydım… Bu eli kim hareket ettirecekti? Adı sanı olmayan kalabalık mı? Zamanların ruhu mu? Ortak bilinç mi? Bilmiyorum. Tanımlanabilecek bir şeyin sözcüsü olmak için kendimi yok etme arzusu duymuyorum. Yalnızca yazılmayı bekleyen yazılabilir ile hiç kimsenin anlatmadığı anlatılabiliri iletmek için istiyorum.
Haklı mücadele, insanın yüreği huzurla dolarak girdiği mücadeledir, çünkü bir mucizenin sonucudur.
Sayfa 103
Bir yolun güzelliği sadece başlangıcına bakarak anlaşılmaz.
Sayfa 64
Eylem, görünür hale gelmiş bir düşüncedir.
Sayfa 33