Hep aynı yolu kullandığımızda o yol bizim için artık o kadar kolaylaşıyor ki daha kısa, daha iyi bir yol bulduğumuzda yeni yolu kullanmaya başlayamayabiliyoruz birden. Otomatikleşmiş beynimizle, kendimizi eski yolda buluyoruz her seferinde.
Winnicott, öfkelenmeyen çocuğun, ebeveynine dair umudunu kaybetmiş çocuk olduğunu vurgular. Çocuk kendi iradesinin ebeveyninin iradesine dokunamayacağını, ebeveyni değiştiremeyeceğini bilir. Bu yüzden "kötü davranış" dediğimiz şeyi de göstermez. Çaresizce ve umutsuzlukla boyun eğmektedir. Maalesef bizim "iyi çocuk₺ dediğimiz çocuktur bu.