"benim bir insanı sevebilmek için yıktığım taş duvar epey kalındı. bir insanı sevmekten uzak durduğum hatta nefret edince ördüğüm duvarsa bir doğa olayı karşısında bile yıkılmaktan men edilmiş kararlılıktaydı."
dünyada kendi yüzlerini arayan eller var, nihayet doğru yüzü örttüklerinde yolculuk sona erer. o halde, neden henüz hiçbir şeyin sona ermediğini hissediyorum?