Vladimir: Bütün bildiğim şu: saatler geçmek bilmez ve bu koşullarda bizi, vakit geçirmek için türlü türlü -nasıl desem- ilk bakışta makul gözüken ama zamanla monotonluğa dönüşecek oyunlara başvurmaya zorlar. Böylece aklımızı kaybetmekten kurtulduğumuzu söyleyebilirsin. Kuşkusuz doğru ama aklımız uzun süredir dipsiz derinliklerin bitimsiz gecelerinde dolanıp durmuyor mu zaten? Bazen bunu soruyorum kendime. Akıl yürütüşümü takip edebiliyor musun?
Estragon: Hepimiz deli doğarız. Bazılarımız öyle kalır.
Vladimir: Artık düşünme tehlikesinden uzaktayız.
Estragon: Neden yakınıp duruyoruz öyleyse?
Vladimir: Düşünmek en kötüsü değil.
Estragon: Belki de değildir ama az şey mi?
Estragon: İnsan biliyorsa eğer.
Vladimir: Sabretmekten yılmaz.
Estragon: Ne beklemek gerektiğini biliyorsa.
Vladimir: Endişeye mahal yoktur.
Estragon: Sadece bekler.
Vladimir: Artık alıştığımız gibi.