amaranthine
@paintedbird
85 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Yeraltından Notlar Üstüne Birden Gelişen Düşüncelerim·158 syf.·1000Kitap
10/10
2021 18. kitabı
Deliliği ve dahiliği aynı bünyede taşıyan bir adamın hikayesi. Dostoyevski, insan zihnini tasvirleme ustasıdır. Akademik bir geçmişe sahip olmamasına karşın insan bilincinin ehli olduğunu, yarattığı karakterlerin monologları, iç çekişmeleri ile muntazam şekilde yazıya aktarır. Edebiyatın ruh bilimcisi, bu muazzam eserinde insanın yeraltını ustalıkla gözler önüne seriyor. Dünyaya ve insanlığa tutunmak için bir yandan can atarken diğer yandan evrendeki her şeye, her canlıya nefret duyan, bu çelişkinin de son derece farkında birinin zihnine yolculuk yapıyoruz. Bir başkasının dilinden tüm insanlığı okuyoruz. İnsanın arka bahçesini, karanlığını, nefretini, çabasını ve en çok da özüyle yaşadığı katlanılamaz hezeyanları görüyoruz. İnsanların suniliğinden usanmış, sahtekarlıktan midesi bulanmış, dünya döndükçe sarsılmış bir dahinin benliğiyle olan savaşımında kendimden bir şeyler bulmamam olanıksızdı, bu da beni her satırın içine sürükledi ve aynı zamanda okumanın ötesine geçip her şeyi yaşamama neden oldu. Hiç sevilmemiş bir adamın kendini sevmek ve sevdirmek için gösterdiği çabaların her defasında sonuçsuz kalışının onu pasif bir canavara dönüştürdüğüne tanık oldum. Canavarlığın hakkını vererek kimi zaman kinini kusan, saldırganlaşan insan tüm bunların ardından müthiş bir utanç duyup ya da utanç duymuş olmak isteyerek böyleymiş gibi davranmayı alaycı şekilde uygun görerek kabahatini telafi etmeye çalışıyor. Onu özürlere sevk eden her şeyden tiksiniyor. Sarkazmı ve ironiyi nakış gibi işliyor benliğine dolasıyla başta kendisi olmak üzere herkesle alay ediyor. Zaaflarını, rezilliğini, acizliğini, sefaletini açıkladığı kadından, onu açıklamaya mecbur bıraktığı için iğreniyor. Hepsinin de ötesinde kendine gömülmek isterken, kendisini asla sevmediğini hatırlıyor. Bazen
Reklam
Mutsuz Olmak Üzerine·92 syf.·1000Kitap
9/10
2020 19. kitabı
Modern dünyanın inşasıyla birlikte insanlar varolan her şeyin içinde "mutluluk" aramaya koyulmuşlardır. Mutluluk, sahip olduklarımızın sağlamakla yükümlü olduğu yegane bir amaca dönüşmüştür. Öyle ki, ihtiyacımızdan hep daha fazlasına ihtiyacımız olduğu fikrini zihinlerimize net bir muvaffakiyet ile empoze eden kapitalizmin de etkisiyle, mutsuzluğu yok sayan insan topluluğu, o acınası mutluluğu için her şeyi satın alabilir hale gelmiştir. Reklam panoları, televizyonlar, internet uygulamaları, pazarlamacılar, broşürler, afişler, ürün ambalajları, spot ışıklar ve insanın nice üretimi mutluluk vaatleri ile hedef kitleyi mest eder. Peki ya görmezden gelinen o ihtimale ne demeli? Mutsuzluğun en hakiki biçimde varoluşunun çarpıtılmasına ne ad verilmeli? Zıt kutupların birbirini tamamlayışı, söz gelimi ölüm yoksa yaşamın, acı yoksa hazzın, mutsuzluk yoksa mutluluğun anlamsız olacağı gerçeği neden ısrarla inkar edilmekte?
İşte tam da bu noktayı ele alıyor Wilhelm Schmid. Mutluluğun dayatıldığı dünyada mutsuzluğun da çarpıcı biçimde bizlerle birlikte olduğunu ve bundan korkanın, kaçınanın fena halde tökezleyeceğini söylüyor. Daima pozitif olasılıklara şartlandırılmış bir zihnin, olumsuzluk karşısında duyacağı yetersizlik hissiyatının bireylerde uyandıracağı etkiler için uyarılarda bulunuyor. "Her hoşluğa tekabül eden bir nahoşluk, her iyilik haline tekabül eden bir kötülük hali, her mutlu oluşa tekabül eden bir mutsuzluk vardır." Buradan anlıyoruz ki karşı kutbun varlığını yok saymak insanın kendini en berbat şekilde kandırışıdır. Bu aldanıştan kurtulmak için mutsuzluğu kabullenmeli, onun sunacağı nimetlerden faydalanmayı öğrenmeliyiz. Refahı daima yüksek olan biri tecrübe edinmeyi aklına getirmeyecekken, hayatı sorgulayan, içinin derinlerine ve sıkıntılarının kaynağına yolculuk