Kendi küçük dünyamızın düzenini bozmaktan korktuğumuz için, bazen gerekli olduğu halde değişim Redd ederiz ve alışkanlığın verdiği güven duygusunun sağladığı rahatlık bir süre sonra rahatsızlığa dönüşür, zira bu alışkanlıklar artık isteklerimizle uyuşmamaktadır.
Bedenimizi Kafamızdan ayrı düşünmek imkansızdır. Arzu uyandıran ve aynı zamanda arzu da duyan bedenimizi nasıl düşünüyorsak öyle yaşarız; bütün hoşnutsuzluklarınz, sevilmemenin, Dışlanmanın ve bir gruba ait olamamanın verdiği acılar onun aracılığıyla bugüne taşınır. “Hepsi çok güzel, ben hariç “ “Hepsi mutlu, ben hariç “ e dönüştürerek şu sonuca varırız: güzel olursam mutlu olacağım.