Gerçekten çok üzgündüm.Ebeveynlerle ilişkilerin ne kadar hayal kırıklığı yaratmaya meyilli olduğunu gayet iyi biliyordum.Ve sizi yetiştiren insanların canınızı ne kadar acıtabileceğini de.
Sadece Aaron dahil herkes hiç vakit kaybetmeden bensiz hayatlarına alışmış gibi görünüyor.Washington'ı terk ettiğim için üzülmemin nedeni onlardı.İlkokuldan beri arkadaştık.Ve şimdi ben gittikten sadece birkaç ay sonra onlardan haber bile alamıyorum...İşin kötü kısmı...Onları anlıyorum.Uzaklaşmak kolay.Burada arkadaş edinmeyi başarsam herhalde bu kadar kötü olmazdı.Ben de önüme bakabilseydim.
Evimin önüne park ettiğinde kaygılarımı bastıramıyordum.Meşe ağacından kapıya;oturma odasının panjurları kapalı camlarına;basit,temiz ve çitlerle çevrili bahçemize baktım.Ailemin nasıl bir maskenin arkasında yaşadığını hiç fark etmemiştim.