yıldız tozu
@pandorasbox
11 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
1942 Haziran'dan 1944 Ağustos'a kadar 13 yaşındaki Anne Frank'ın günlüğüne yazdıkları, Nazi kıyımından saklanan iki ailenin yaşadıklarını öğrenmemizi sağlıyor.
Kitapları okuduktan sonra inceleme yazmadan önce buraya gelip önceki incelemeleri okuyorum genelde. Kitabın yahudi propagandası yaptığına, 13 yaşındaki bir kızın yazamayacağı derinlikte anlam içeren yerleri olduğuna dair eleştiriler okudum. Evet benim de okurken irkildiğim bir yer vardı. Ama kitabın genelinin 13 yaşındaki bir kız tarafından yazılamayacak kadar derinliği olduğunu düşünmüyorum. Birkaç paragraf dışında gayet 13 yaşında bir kızın günlüğü gibiydi bence. Ailesiyle yaşadığı çekişmeler, 13 yaşının duygu değişimleri, bir eve hapsolmanın verdiği huzursuzluk, özlenen geçmiş günler, savaşın biteceğine dair umut... Yahudi propagandası yapılmak için bir günlüğe eklenen birkaç paragraf neyi değiştirecek ondan da şüpheliyim. Yahudilerin 2.Dünya savaşında yaşadıkları tarihi bir gerçek. Ve Hitler'in Yahudi soykırımıyla dünyada eşi benzeri görülmemiş bir vahşete imza attığı da. Yahudilerin bu gerçekleri çok çok iyi anlattığı da bir gerçek. Evet, milyon tane yahudi soykırımı filmi, kitabı vs. var. Çoğu da son derece kaliteli ve etkileyici yapımlar. Keşke biz de kendi tarihimizi dünyaya duyurabileceğimiz böyle kaliteli yapımlara imza atabilsek. Schindler'in Listesi gibi, Piyanist gibi, Hayat Güzeldir gibi.
Kitap edebi bir şahaser falan değil, sadece 13 yaşındaki bir kızın günlüğü. Birkaç paragraf eklenmiş olması kitabı bir "çöp" yapmıyor bence. Yahudilerin çektiği acıları kalbinde hissetmek kimseyi yahudi sempatizanı yapmaz. Şu an tüm dünyaya hükmettiklerinin kesinliği, tarihte yaşadıklarını değiştirmiyor. Ya da şu an başka halklara yaşattıkları zulüm nedeniyle "daha beter olsalardı" demek komik ve cahilce bir
Reklam
Ülkülerime bağlı kalıyorum, çünkü kim ne derse desin, insanların aslında iyi olduklarına inanıyorum. Umutlarımı kargaşadan, ölümden, yıkımdan kurulu bir temel üstüne kuramam ya! Dünyanın bir uçuruma gittiğini, hepimizi süpürecek yıldırımların yaklaştığını görüyor, milyonlarca kişinin çilesini içimde duyuyorum, gene de gözlerimi göğe kaldırdığım zaman her şeyin bir gün düzeleceğine, bütün bu hunharlıkların sona ereceğine, barışın üstün geleceğine inanmaktan kendimi alamıyorum.
Dünyada bir açık pencere önünde oturup tabiatı seyretmekten, kuşların ötüşünü dinlemekten, yanaklarında güneşin sıcaklığını duymaktan, sevgilisiyle kucak kucağa oturmaktan daha güzel bir şey olabilir mi? Onun kollarını belimde hissetmek, öylece susmak, öyle huzur verici bir şey ki. Yaptığımız kötü bir şey değil, biliyorum. Yoksa bu kadar mutlu olabilir miyim?
Hayatta bir şeyler olmak istiyorum. Annem gibi. Bayan Van Daan gibi ev içinde ömrümü tüketip unutulup giden kadınlara benzeyecek olduktan sonra hiç yaşamam daha iyi. Kocamdan, çocuklarımdan gayri tutunacak bir uğraşım, kendimi verecek bir şeyim olması gerek.
Öldükten sonra da yaşamak istiyorum. Onun için Tanrıya bana bu vergiyi bağışladığı, kendimi geliştirmek, yazıyla kendimi, içimdekileri anlatmak kolaylığı verdiği için dualar ediyorum.
Reklam