Ben kendim kırık bir kalpten doğdum.
Kurumuş bir toprak gibi
Parça parça dağılmıştım.
Ama küsmedim, darılmadım.
Böyle kabul ettim hayatı.
Sonra sen geldin,
O kurak çatlaklara sızdın.
Gönlümün çölüne
Bir yağmur gibi yağdın.
Şimdi göğsümde filizlenen her çiçek,
Sana açıyor yüzünü.
Esen rüzgar bile,
Senden alıyor yönünü.
Şimdi her insanın
Bir baharı olduğunu gördüm.
Bir deli yangındım
Senin mevsiminde söndüm..
Ümit ÜSKÜDAR