O b l o m o v
@paradoks1905
Her şey geçici.
Aşk, sanat, dünya.
Sen, ben.
Özellikle de ben..
Tıpkı İstanbul gibiydin: Sana dokunmak, sana kapılmak, sana tapmak, yenilgiyi daha baştan kabul etmekti.
Mesela neden senin odanda duran, sen sandalyende ya da çalışma masanda otururken, uzanırken, ya da uyurken, seni bütünüyle gören mutlu bir dolap değilim? Neden değilim?
“Yanımda yürüyordun Milena, düşünsene, yanımda yürümüştün!
aşık biri için ne büyük nimet değil mi?”
