Babam askerdeyken bir perşembe günü gelmişim dünyaya. Günler nasıl birbirini kovaladı, nasıl bugüne geldik bilmiyorum. Bildiğim tek şey, tüm kalbimle inanarak söylemek istediğim tek şey; geri kalan kısmının çok daha zorlu ve bir o kadar da hızlı geçeceği. Ama adapte olacağım değil mi?
Yeni bir yaş ve başlangıç ritüeli, eklenen önemsiz bir takvim yaprağı daha. İyi ki bu mücadeleye aitim, iyi ki hala söylemek istediğim sözler var.
Ve bende yeri ayrı olan bir şiirle veda edeyim bu yazıya:
"Yarayla alay eder yaralanmamış olan.
Bak nasıl da sararıp soluvermiş tanrıça kederlerden.
Sen çok daha parlaksın çünkü…
Sen tüm göklerdeki yıldızların ilki, sen aydınlatırsın geceyi."