Ahsen Gülce
@pdgulce
•Yarası olmayan şifacı olamaz çünkü gerçek iyileştirici güç yaranın kendisinden gelir.•
“Döner durur kavuşamam kendimin bahçesine…”
173 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
Allah'ı düşünmeyi, ölümü ve hayatı vereni akıl etmeyi sevmişti. Her kimsesizin bir kimsesi olduğunu anlamıştı. Çünkü Allah, yetim ve öksüz iken de kendisinin sahibi idi.
Yıllar ve yllarca önceydi... Bir gece, şarkımın en tenha zamanında, bir gül rüyası görmüştüm. Her şey tül tül açılıyordu çevremde ve güle dair ne varsa gözümün önünden geçiyordu. Ruhum oradaydı. Güya zaman ötesi bir zaman, mekân ötesi bir mekândaymışım... Rüya ya; adına ezel diyelim... Dünyada hiçbir şey yokmuş, hatta daha dünya yokmuş... Yalnızca Allah varmış. Allah bilinmeyi sevdiği için bir nur yaratmış. Yarattığı nura celal ve rahmet nazarıyla bakıp "Muhammed ol!" demiş. Işık üstü ışık bir nur olmuş. Allah'ın cemal ve izzeti karşısında yüce yaratıcıya kulluğunu arz etmiş: "La ilâhe illallah: Allah'tan başka ilah yok!" Allah kendisini ilk bilen bu nurdan kuluna ihsan buyurmuş: "Muhammed rasûlullah: Muhammed Allah'ın elçisi!"
Meğer ben her gece yeni bir şarkıya
başlamış, her seher gülün açılışını göremeden sabahlamıştım. Ne kadar uyanık kalmaya çalışsam da goncamın açılışını görmeyi bir türlü başaramamıştım.
Mazlumların dinmeyen ahları her dönemde seherleri doldurdu.
"Güllerim çok güzelmiş ama, değil mi ey Allah'ın elçisi!"
İbrahim yüzüme bakıp yeniden gülümsedi. Konuşurken biraz da kasınmış olmalıyım ki ikaz ihtiyacı duydu:
"Bülbül! Fazla da övünme ki dünyanın en güzel gülü henüz açmadı. Bu gördüklerin onun güzelliğinden yalnızca bir desen, onun kokusundan yalnızca bir esinti."