Pebble
@pebb
witness of the earth
good vibes only.
insanı insan yapan kitaplardır.
Rus edebiyatının önemli yazarlarından biri olan Ivan Sergenyeviç TURGENYEV’in lirik müziksel dili, incelikli karakter tahlilleri Babalar ve Oğullar’da da öne çıkıyor. Romanlarında insan ilişkilerindeki açmazları, Rusya’nın geçirdiği politik değişimleri yansıtan TURGENYEV, Babalar ve Oğullar’da kuşak çatışmasını çarpıcı bir dille anlatıyor.
Hoş bir eserdi. Bir günde bitti hemen. Kendimi zorladığım -okumak için- zamanlar olmadı değil ama gene de güzel bir eserdi. Gerçekten TURGENYEV karakter tahlillerinde son derece başarılı. Özellikle Bazarov’u (romandan bir karakter) büyük bir incelikle tahlil etmiş. Karakter betimlemeleri çok iyi gerçekten yazarın.
Klasiklerin yazıldığı o genel döneme mi, yoksa Rus yazarlarına özgü bir özellik mi bilmiyorum ama eser içerisinde yazarla okurun ilgi çekici bir dille direkt iletişim içerisinde olması esere farklı ve çok hoş bir hava katıyor.
Imm, sanırım söyleyeceklerim bu kadar. “Tavsiye eder miyim?” sorusuna gelince evet, tavsiye ederim, mutlaka okumanız gereken bir başyapıt.
Reklam
Nikolay Vasilyeviç GOGOL’ün (1809-1852) eseri “Ölü Canlar”, 19. yüzyılın büyük romanlarından biridir. Rus edebiyatından romantizmin bilinen kurallarını bırakıp konularını günlük yaşamın içinden almaya başlayan ilk yazar GOGOL’dür. GOGOL, eserinde bir Rus taşra kasabasındaki yaşantıyı ince bir ironiyle yansıtırken yöneticilere getirdiği eleştirilerini de romanın içine ustaca yaymayı bilir. “Ölü Canlar”, bu yüzden yayımlandığı yıllarda bütün eleştirmenleri karşısına alan ve GOGOL’ün iğrenç bir gerçeklikle suçlanmasına neden olan önemli bir eserdir.
GOGOL bu romanı Puşkin’in ona ön bilgiler vermesi üzerine yazmıştır. Bir epik roman yazma amacıyla başladığı eserini Dante’nin “İlahi Komedyası”na benzeten GOGOL, sağlığında yayımlayabildiği ilk bölümüyle dünya edebiyatına bir başyapıt bırakmıştır.
“Ölü Canlar”, kahramanı Çiçikov’un dolandırıcı kişiliği, onun ilişki kurduğu toprak sahibi ve bürokrat çevresiyle olan ilişkilerini anlatır. GOGOL, eseri hakkında, “Kalemimden öyle canavarlar fırlıyor ki ben de şaşırıyorum. Bunu kim görse korkudan titrer.” demiştir.
Açıkçası beğendim eseri. Öyle çok süslü laflar etmeyeceğim. Eser hakkındaki düşüncelerimi direkt olarak belirteceğim. GOGOL’ün farklı bir sempatikliği ve roman içerisinde yazar ve okuyucu arasında direkt iletişim kuran bir üslubu var. Bu üslup, genelde sevmediğim/hoşlanmadığım bir üslup. Ama GOGOL bunu o kadar sempatikçe yapmış ki hoşlanmamak elde değil (en azından bence öyle).
Bunların dışında, eserin -özellikle ilk bölümlerde- pek de akıcı olduğunu söyleyemeyeceğim. Olaylar çok yavaş cereyan ediyor. Birçok kişinin eserin başında sıkılıp okumayı bırakacağını düşünüyorum bu nedenden ötürü. Tavsiye etmem.
Aşk uğruna ruhunu şeytana satan Faust şahsında, insanoğlunun aslında yaratılıştan günümüze kadar devam eden ve kıyamete kadar da devam edecek şeytanla verdiği mücadelenin işlendiği eserde; insanın zaaflarını ve şeytanın tuzaklarını görecek, gayrimeşru zevklerin nasıl ebedi ıstıraplara sebep olduğunu anlayacaksınız.
Tiyatro metni formunda, hoş bir klasikti. Tavsiye ederim okumanızı.
