Elif
@pekincelf
5 Temmuz 1996
104 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Kadının “Adı” var.Edebiyat
Orhan Kemal’in öfkeyle okuduğum eseri: El kızı
Beni öfkelendiren sadece toplumda kadının yeri yada kadına biçtiği rol değildi. Kadında kadının yeri yada kendi içimizde kendi yerimiz.
Toplumun kadını konumlandırdığı ve tüm varlığımla reddettiğim yer zaten malumumuz. Yalnız aynı dönemde, kadına nesne olarak bakılan, namus kavramını kadın bedeni üzerinden inşa eden, kadının adının olmadığı bu dönemde farklı İki kadın karakter görüyoruz ;Nazan ve Neriman(jale). Biri hikayede nesne olmayı kabullenmiş , sönük, gölge olarak devam ettirdiği hayatını tıpkı bir eşya gibi çürüye çürüye bitiriyor . Gelelim Nerimana; toplumun kendisine biçtiği rolü, bir eşya olarak layık görüldüğü köşeye sinme rolünü , kabul etmiyor. Kendi hikayesinin öznesi oluyor, üstelik böyle bir toplumun karşısında. Diyeceğim o ki ben roman boyunca Nazana atfedilen “saf” sıfatını reddediyorum. Saflık bence kendi özünün bilincinde olmaktır. Benim görüşüme göre kadın erkek farketmez insan olarak hepimiz kendi hayatımızın öznesiyiz ve kimsenin bize bir nesne muamelesi yapmasına izin vermemeliyiz. Hayat dediğimiz şey bu kadar ucuz olmamalı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Yargılar. Beyindeki toplu mezarlar.”Edebiyat
Bireyi suça iten toplum mudur, kendisi mi? konulu münazara örneği desek yeridir. Sorunun birbiriyle paradoksal ilişki içinde olan cevaplarını görüyoruz eserde.
Dönemin haksız adalet sisteminin bireyi suça itmekle kalmayıp, bireyin suç bataklığından çıkmasını engelleyen parmaklıklarla örülü olması eleştirilen konulardan biri. Burada ilginç olan bozulan adalet sisteminde görevine körü körüne bağlı olmakla geliştirilen bir fanatizm örneği; fanatizmin ne raddeye varabileceği, insanın başta insan olarak vicdan , merhamet ve mukayese yeteneklerine ne derecede ket vurabileceği eserdeki Javert karakteri üzerinden işleniyor.
Bireysel ve toplumsal düzeyde mesajlarla yüklü olan eser, toplumda çokça karşımıza çıkan başka bir konuya da geniş bir yer ayırıyor. Toplumdaki herhangi bir bireyi, dinsel veya töresel öğelerle yargılamak, bu yargılamayı dile taşımak, yaymak ve böylece bir insanın bir ruhun felaketini getirmek. “Yargılar. Beyindeki toplu mezarlar.” diyor Bernhard bir eserinde. Bir bakıma beyindeki mezarları, dil yoluyla zehirleyerek topluma taşımanın bir örneği.