sbelbayhan
@pekisibel
kendime sarılıyorum, annem ağlıyor, sen çaresizlerin çaresi, annemin gözleri doluyor, hayatın küçük günü hızla kayboluyor, gece yaklaşıyor, hava kararıyor, dünyanın sevinci soluklaşıyor, annem gözyaşlarını siliyor, boğazım acıyor, direniyorum, nereye baksam değişim ve bozulma. ey değişmez olan, benimle kal, ey değişmez olan, benimle kal, ey değişmez olan, benimle kal, ey değişmez olan, benimle kal.
insan yanlışlıkla her şey olur
yanlışlıkla şair bile olur da
yanlışlıkla kötü olmaz asla.
henüz tanımadığım birine çok benziyorsun
‘insan üzgün olduğunda elma yer’ der o
elmayı hatırlar ve hatırladıklarına inanır,
yaşını sormuştum bir defasında da nedense
‘geceleyin kim bilebilir?’ demişti
kendisi de bilmiyordu
‘peki geceleyin kaç yaşında olmalı insan?’
sorusu şöyle bir içime basıp geçmişti
geçmiştim ben de sorudan, geceden, yaştan,
olmaya inanırdı o, geceleyin elma yer..
ben okumayı çok seviyorum. insanların evlerinde kütüphane bulundurması bence harika bir şey.
yakınlarda adımlarıma kapalı bir sokak var
beni son kez gören bir ayna var
sonsuza dek kapadığım bir kapı var
kütüphanemdeki kitaplar arasında (şimdi karşımdalar)
bir daha açmayacağım bir kitap var.