İnsanların, içinde işe yarayan tek şeyin şu cümle olduğu bir kitap okuduğumu hatırlıyorum, "insanların hepsi belirsiz bir süre için ertelenen ölüm cezasına mahkumdurlar."
"Elimden gelse, seninle sekiz yüz elli iki bin kilometre hiç
durmadan konuşurdum.”
“Bu kadar yola nasıl benzin yetiştiririz?”
“Gider gibi yaparız.”
“Ne diyorsun sen, küçük; babanı mı öldüreceksin?”
“Evet, yapacağım bunu. Başladım bile. Öldürmek, Buck Jones’un
tabancasını alıp güm diye patlatmak değil! Hayır. Onu yüreğimde
öldüreceğim, artık sevmeyerek… Ve bir gün büsbütün ölecek.”
“Çocukların yatma saati geldi,” dedi.
Böyle söylerken yüzümüze bakıyor, ama bu gece aramızda çocuk
olmadığını biliyordu. Hepimiz büyüktük. Küçük küçük parçalarla, aynı
üzüntüden payını alan büyük ve üzgün kişiler."