Kurtlar, yakın geçmişimizde, anarşi ve kargaşaya bulanmış, dört bir yanı kurtlarla çevrili bir kentte, kocasını yeni yitirmiş bir romancı kadının, bir sabah bunalımlar içinde uyanışıyla başlıyor.
Yazım dili gerçekçi kurgulari özlemişim. Sevdirdi kendini. Çerezlik, gerçekten kitabi elime aldigimdan ara sira birakip baska seyler yapip geri donüp bitirmemden gecen süre 3 saat. Daha fazla kadın yazar arayacağım.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hişt, Hişt!
İnsanın içinde bulunduğu yalnızlığının duygular doğrultusunda anlatan bu hikayede yalnızlığın verdiği bir kızgınlık halini anlatır. Edebiyatın malzemesi insandır. Edebiyat merkezine insanı koyar ve insan dediğimiz varlığı her konuda doğru bir şekilde aktarmaya özen gösterir. Tanzimat’tan sonra yeniliğin öncüsü olan Şair ve Yazarlarımız yeni eserler meydana getirmek, bilgi ve tecrübelerini aktarmak için toplumu kalkındırma görevini üstlenmiş ve Tanzimat’tan günümüz Edebiyatına yenilenerek gelen Edebiyat kozadan yeni çıkan bir kelebek gibi güzelliğiyle soluk bir dünyayı renklendirmiştir.
Bazen insanın kızgınlığı, bazen de mutluluğunu anlatır öyküler Hişt, Hişt adlı öykümüzde insanın yalnızlığını ve içine düştüğü durumu Hişt, Hişt! Sesleriyle renklendirmiştir.
Böceklerin ve kuşların bu sesi çıkartması anlatıcımızın yalnızlığından kaynaklanan bir meseledir. Edebiyat insanın bilinçaltı ve davranışlarının sanattaki görünümünü gri bulutlar gibi güneşle birlikte yansımasıdır. Öykü türüde bu yansımaların aynasıdır.
Öykücülük bir müessese olarak değerlendirdiğimiz de toplumun sesi olarak hayat buluşu ve bu hayatın sınırsız okyanusta yaşamını sürdürmesinin gerekliliği olarak yazarımızın hâla bugün yaşayan yazarlar olarak var oluşları nesilden nesile öğrenilerek gelişen ve devam eden bir müessesedir.
Her hayatın kendine göre bir hikayesi vardır bu hayatlar içinde varolan birey yaşama tutunma faslında çaba göstermektedir, çünkü hayatta yaşamak bunu gerektirir azim ve çabanın açamayacağı hiçbir kilit yoktur öyküde insanları bu kapıya götürecek olan anahtardır.
Okuduğumuz eserlerden çıkaracağımız sonuçlar okuyuculara kalmıştır, bazen hişt, hişt sesleriyle yalnızlığımızın birlikteliğini paylaşırız kitaplarla ve öykülerle yalnızlığımızı paylaşırız. Bilimsel olarak
Kitap Bir Hanimefendinin Ölümü ve Ada isimli iki öyküden oluşuyor.
Hayruşa öyle üzüldüm ki çekip çıkartmak istedim sayfalar akarken o apartman dairesinin içinden. Evdeki çalışanları bir kenara bırakıyorum, tamamı birer vaka zaten. Okurken çocuklarına öyle bi sinirlendim ki. Annemiz öldü nasıl dayanacagiz diyenlerin miras hesaplasmalari o kadar iç acitici ki. Dayı' nin hesabı başka, gelin sabun kutusundaki paranın peşinde, hizmetçi ölmüş kadinin kolundaki saati çalar, evden hak talep eder, sofor arabanin peşine düşer, çocuklar bankadaki paranin, şirketin vsvs... Korkunç. Hanimefendi belki de intihar ederek kurtuldu.
Ada hikâyesinde yıllar önce boşanan bir çifte konuk oluyoruz. Hayattan beklentileri farklı olan bu ciftin bir de kızları var. Kadın kiziyla alâkalı bir mevzu konuşmak için Adaya eski kocasinin evine gidiyor. Temelde aslında birbirini seven ama bir şekilde beraber de olduramayan bu çiftin Ada' daki bi öğleden sonraları ve yuzlesmeleri üzerine bir öykü.
Bu kadar güzel ve etkili bir dil olmasına rağmen maalesef edebiyatımızdaki hakettiği yeri bulamamış bir yazar Peride CELAL .En kısa zamanda bir kaç kitabını daha okuyup yazarı daha yakından tanımayı hedefliyorum
Merhaba sevgili Opiaalar okuyucuları.
Uzun zamandır bir inceleme ile gelemedim ama bunu telafi edeceğiz. Bugün sizlere Türk edebiyatının önemli kadın yazarlarından Peride Celal’in Üç Yirmidört Saat romanından bahsetmek istiyorum.
Peride Hanım, romanın adını bir doktorun ağzından duyduğu bir ifadeden alıyor ve kitap tam da ismi gibi üç yirmidört saate yayılmış bir zamanı anlatıyor. Eser, konak hayatından apartman hayatına geçmiş üç kuşağın ve bir de köyden gelen yanaşma Ayşe’nin (Dilber) hikâyesini taşır.
Roman, “Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.” cümlesiyle açılır. Bu cümleyi kuran kişi, ana karakterlerden Fatmadır. Fatma bu sözü, ameliyata alınan Ayşe (Dilber) için söyler.
Ayşe, çocuk yaşta konağa verilmiş; önce Fatma’nın annesini, sonra Fatma’yı büyütmüştür. Fatma’nın annesi —romanda adı geçmeyen, “Küçük Hanım” diye anılan kadın— gençliğinden beri mide rahatsızlığı çeken, hayatını konağa adamış, fakat aynı zamanda köklü bir memnuniyetsizlik taşıyan biridir. Annesiyle anlaşamaz, onu kızdırmak için elinden geleni yapar. Bir konak yangınından sonra taşınırlar. Yangını Ayşe’nin çıkardığı düşünülür ama gerçek asla kesinleşmez.
Ayşe dış görünüş olarak çirkin sayılabilecek biridir; fakat vefası, çalışkanlığı ve sadakati romanda güçlü bir yer tutar. Küçük Hanım kimseyi sevmemiştir; ta ki kızı Fatma’ya kadar. Fatma ise babasını kaybettikten sonra annesinden tamamen uzaklaşmıştır.
Annesi idealist, çalışan, 1950’lerin modern kadın tipidir. Kızını Batılı bir tarzda yetiştirir, ona özgürlük verir; fakat o özgürlüğü nasıl kullanacağını öğretmez. Bu cümleyi daha sonra Fatma’nın sevgilisi, sol görüşlü genç Ahmetten duyarız.
Fatma tüm şımarıklıklarına rağmen Ayşe’nin yanında durur, ameliyat sürecinde ona refakat eder. Üç yirmidört saatlik süre boyunca bilinç akışı tekniğiyle
