Perihan Çalıktosun
@perizey
Emekli ustaöğretici (Nakış bölümü )
Ön lisans
Muğla-Marmaris
137 okur puanıTemmuz 2020 tarihinde katıldı
İnsan Sevdikçe Güzelleşir
“Çünkü sizin “ben” dediğiniz varlık bilincinizdir, bilinçaltınız değil. Sürekli “ben, ben, ben!..” dersiniz ya? Hah işte,o “ben” dediğiniz varlık sizin bilinciniz, benliğiniz, nefsinizdir. Zihninizdeki “siz” siniz o... Zihninizin ötesindeki “siz” değil. O, süperbilincinizdir.”
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İnsan Sevdikçe Güzelleşir
“Dünyaya niçin geldiğinizi sanıyorsunuz? Para biriktirmek için mi? Cık, hayır...Siz buraya yaşamak için, sadece yaşamak için geldiniz. Yaşamın, yaşamaktan ve yaşanmaktan başka hiçbir amacı yoktur. Amaçlarınızı unutun. En büyük amaç, yaşamın kendisidir...”
İnsan Sevdikçe Güzelleşir
“Zihnimden geçenlerin bilinçli tanığı olmak, onların negatif veya pozitif gücünü görmek beni rahatlatıyor. Korku yok, kaos yok, heyecan yok. Her şey olması gerektiği gibi oluyor. Eleştirilecek, yargılanacak hiçbir şey yok. Suç yok. Suçlu yok. Herkes ihtiyacı olan deneyimi yaşıyor. Kimi acılarla, kimi sevgilerle pişiyor. Kimi yüz derecede, kimi beş yüz derecede, kimi bin beş yüz derecede pişiyor. Ham olanlar daha şiddetli ateşte, olgun olanlar daha az ateşte pişiyor. Fakat pişiyor... Eninde sonunda pişiyor...Pişmesi gerekenler, gerektiği kadar pişiyor.”
İnsan Sevdikçe Güzelleşir
“Gündüz, yaşama başlanılması için verilmiş kutsal bir olanak,diyorum. Gece ise, gün boyu yaşanılanla hesaplaşmak, kendimi gözden geçirmek için verilmiş sessizlik ve yalnızlık ortamı...”...”Gündüz, vericiliği ve sevgiyi simgeliyor. Gece ise, her şeyi örterek bağışlamayı ve doğacak yeni gün için umudu...”...”Peki, diyorum, ben gündüzün ve gecenin hakkını verebiliyor muyum? Gündüzleri seviyor, geceleri bağışlıyor muyum? Hayır...Bana sataşan, dil uzatan, hakkımda ileri geri konuşanları bağışlamadığımı görüyorum. Onları yargılarken, aslında kendimi onların kirli dünyalarına hapsettiğimi, sınırladığımı, kendimi onların oyuncağı ve tutsağı yaptığımı fark ediyorum. Bunları düşünürken, gecenin o derin sessizliğini dinliyorum. Gecenin dinginliği beni rahatlatıyor, derin bir huzur veriyor. Bu an, kendimle iç içe, baş başa,koyun koyunayım. Günün yorgunluğu, başını yastığa koymuş dinleniyor.”
İnsan Sevdikçe Güzelleşir
“Anam...Her şey olması gerektiği gibi oldu. Hiçbir şey yanlış değildi. Hayat, doğal seyrini izledi. Biz de; acılarımızla, sevinçlerimizle umutlarımızla bize sunulan hayatı yaşadık. Benim içim rahat. Senin de için rahat olsun. Rahat uyu. Nur içinde yat...”. “Onu kaybettim edeli, bir aydır, her gece anamla buna benzer şeyler konuşuyor, sonra uykuya dalıyorum. Fakat uykuya dalmadan önce, gece ve gündüz üzerinde yoğunlaşıyorum. Gece ve gündüzün, akıp giden zaman içinde, birbirini nasıl sardıklarını ve nasıl tamamladıklarını düşünüyorum. Bu gece de aynı şeyi yapıyorum. İçinde dolaşıp durduğum düşünce labirentinin karanlığından beni çıkaracak ve içsel evime götürecek olan yolu arıyorum. Huzuru, sükûneti, mutluluğu, içimdeki cenneti arıyorum.”