Genellikle yetersizliklerimizi sürekli olarak göz önünde bulundurur, başkalarının bizlerde olmayan niteliklere sahip olduklarını düşünürüz. Bizdeki tüm nitelikleri onlara yükler, sonra da sadece hayal gücümüzde var olan mükemmel ve mutlu insanlar yaratırız.
Hayatın çiçekleri hep hayali. Kaç tanesi solup gidiyor da arkasında hiçbir iz bırakmıyor- pek azı meyve veriyor- ve meyveleri de nadiren olgunlaşıyor! Yine de yeterince çiçek var!