petta reddast
@petttareddast
Bu hesapta -ve her hesapta- sizin
katılmak zorunda olmadığınız fikirler
paylaşılmaktadır.
Şu anda okuduğu kitaplar
Nasıl ki bir örümcek köşesinde, vücudundaki ipekten kendine bir ağ kurarsa bunlar da yerlerine geçip ağızlarını açar açmaz bir şiir yuvası kurarlardı ve anlardık ki, ağız bilhassa bir şiir söylemek içinmiş.
Fakat gülüşlerim dinince ne zaman gözlerimi kaldırarak dünyaya geniş, müsterih bir şiir ve füsun ziyası döken aya, mehtap altındaki çamların, denizin ve her şeyin sihirli güzelliğine baksam âdeta ürker ve daha okumaya layık olmadığım esrarlı bir kitap gibi mehtaptan zevk almayı âtîye, büyüdüğüm bir zamana bırakırdım. Buna layık olacağımı uman, bekleyen hissimi hiç unutamam.
Şimdi, geçmiş zaman diyebileceğimiz o zamanlarda İstanbul evleri üçe ayrılabilirdi. Bunların Boğaziçi’nde su kıyılarında ve ahşap olanlarına yalı; İstanbul'un sayfiye semtlerinde, bahçe içlerinde ve yine ahşap olanlarına köşk; şehirde, ayrı harem ve selamlık daireli ve çokları kârgir olanlarına konak denilirdi. Bu kaçgöç zamanlarında Beyoğlu civarının apartmanlarında ise aileler oturmazlardı.
ERKEK: Kendini insan yerine koymadığın bundan belli. Gel buraya! Şu kapıdan içerisini bir de ben sana göstereyim. (Kadının kolundan tutup çeker, oday gösterir.) Bak şu denize! Bir yığın dalganın çarpışmasından bir düzlük oluvermiş orta yerde, gördün mü? Sakin, uyuyor. Kendini yok edemez, ortadan kalkmak onun elinde değil. (Bırakır Kadın'ın kolunu.) Çek kapıyı! Kendimizi var edemediğimiz için yok ediyoruz.
