“Acaba vicdan kendi kendine yetebilen mutlak bir şey olabilir mi? Yalnız olsaydık, belki olabilirdi. Ama o zaman vicdan olmazdı canlarım benim. Maalesef ben varım ve sizler de varsınız. Maalesef.
“Dürüst olun: yaşarken kendinizi görme isteği aklınızdan hiç geçmemiş. Başkalarının gözünde nasıl biri olabileceğinize aldırmadan kendiniz için yaşamayı bekliyorsunuz ve iyi de yapıyorsunuz ama başkalarının yargılarını umursamadığınız için değil, aksine onları çok umursuyorsunuz; üstelik de başkalarının dışarıdan sizin kendinizi gördüğünüz gibi algıladığı şekilde mutlu bir yanılsama içinde olduğunuzdan dolayı önemsiyorsunuz.”
“Yalnızlık asla sizinle birlikte değildir; siz olmadan vardır hep, yanınızda bir yabancıyla mümkündür ancak: nerede ve kiminle olursanız olun, tamamen yok sayılmalı, siz de etrafınızdakileri tümüyle yok saymalısınız ki arzu ve duygularınız kaygı verici bir belirsizlik içinde yitik ve havada asılı kalsın ve kendinizi doğrulamayı bir yana bırakırken bilincinizin içtenliği de yok olsun. Gerçek yalnızlık sadece kendisinin yaşadığı bir yerdedir, sizin için ise ne izi ne de sesi vardır ve orada yabancı olan sizsinizdir.