İnsan belki de en çok kızdığına benziyor. Ortadoğu'da ise her erkek bir parça babasına benzer, yaşlandıkça. Zaman tersine çevirdikçe ilişkileri daha bir anlamlı olmaya başlıyor Kafkanın Babaya mektupları . Babama bayramlık ayakkabı ve çorabı aldığımda ise daha çok Turgut Uyarın o hazin seslenişi gibiydi. Kızdıkça benzediğim, benzedikçe onu daha çok anladığım ve onu anladıkça daha da kızdığım bir kısır döngünün içinde hapsolup kalıyorum.