ferat duman zaman
@phelype
Belki de bir gülüş eksikti, hepsi bu.
43 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Yazar; İnsanlığın kendi içinde barındırdığı hırsın ve bencilliğin coğrafya tanımaz olduğunu sade ve akıcı bir üslup ile aktarabilmiş. Tabi öte yanda ise romanın en can alıcı noktası tüm kültürlerde firesiz ötelenen ve önemsenmeyen kadınların gücünü, insanların yozlaşmışlığının hikayesinde ince ince işlemiş .
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Olduğumuz şey miyiz olmak istediğimiz mi, belki de yaşarken asla bilemeyeceğiz. Bizden üstün olanın bize çizdiği yolun sonunda bir ihtimaldir ki o son dokunuşa fırsat kalırsa öğrenmiş olacağız. Gücümüz mü ? En çok ötekileştirildiğimiz taraftan yüklenir benliğimize peki sonra mı ya altında ezilir ya da ılık bir deniz esintisi eşliğinde ruhumuzu yüceltir...
Ne kadar kendimiz olabiliyoruz ; içinde yaşadığımız sistemin doğruları ile örtüşmediği zaman benliğimiz? Belki de sistematik olan şizofrenik ikincil karakterimizin ( ki bu artık hepimizin içinde kendiliğinden var olan karakterimiz ) zincirleri ile yaşamın ışığını ele geçiren vitrin karaktere karşı her saniye istemsiz bir mücadele veriyoruz. Karanlığın içinden en son ne zaman başımızı kaldırıp baktık?
Toplum reflekslerinin, bireyin birey olma bilincini ve gücünü her dönemde nasıl törpülüyor olduğunu Çehov ile birkez daha görmüş oluyoruz. Kitabı okuduktan sonra belki de kendimize sormamız gereken o soruyu uzun uzadıya düşünmeliyiz: Biz ne zamandan beridir Altıncı Koğuşta yaşıyoruz.
Uzun zamandır bir kitabı okurken bu kadar zorlanmamıştım. Herkesin, her kitabı okuyamayacağının ya da okumaması gerektiğinin somut örneğidir Ses ve Öfke. Bir yanda zihni sürekli aktif tutmak durumunda bırakan bilinç akışı , kronolojinin normalin dışında farklı işlenmesi öte yanda bir parça sıradan bir aile öyküsü. Berrak bir zihin ile okuyanlar için belli bir noktadan sonra sıradanlaşıyorken tersi durumda ise anlam ve haz kaybolup gidiyor.
