Ama yakında her şey yoluna girecekti. Çocukların yaraları çabuk geçerdi, gelecekte sürekli tekrarlayacakları, “Evlenince geçer.“ ifadesindekinden bile çabuk…
“Portuga ! “
“Hı...”
“Ben senin yanından bir daha hiç ayrılmak istemiyorum, biliyor musun?“
“Niye?”
“Çünkü dünyanın en iyi insanı sensin. Senin yanındayken kimse bana zarar vermiyor ve kalbimde mutluluk güneş gibi parlıyor.“
Üstüne diktiğim bakışlarımda minnet vardı.
“ Sen cesur bir delikanlısın bızdık.“
Canım yansada gülümsedim, bu acı sayesinde önemli bir şeyi keşfetmiştim. Portekizli dünyada en sevdiğim insandı artık.
“N’ oldu, Zeze ?“
“Hiç , Godóia... Neden kimse beni sevmiyor ?”
“Hep hinlik peşindesin ondan.”
“Bügün tam üç kez dayak yedim, Godóia“
“Hak etmedin mi ki “
“Ondan değil. Kimse beni sevmediğinden herkes bana vurmak için bahane arıyor.“